THE LAST LECTURE 34 ปี หนึ่งการเดินทาง

34 ปี หนึ่งการเดินทาง

เลื่อนลงเพื่อเริ่มเดิน

    กำลังเตรียมฉาก

    ในห้องบรรยายก่อน 13.30 น.

    หาที่นั่ง แล้วรอพิธีเปิด

    ได้ตราชั้นที่ 3 สีเขียวที่ประตูแล้ว ภาพบนโปสการ์ดครบสามในสี่ชั้น ชั้นสุดท้ายรออยู่หลังบรรยาย

    เรื่องจากวันงาน

    ระหว่างรอพิธีเปิด จอในห้องเปิดภาพความทรงจำ 34 ปีวนไปเรื่อยๆ

    คู่กับเพลง 6 เพลงที่เล่นต่อกันทีละเพลง ภาพวนทางซ้ายด้านบนและเพลงที่ได้ยินอยู่ พาย้อนกลับไปช่วงเวลานั้น

    ขั้นที่ 413.30 ถึง 15.00 น.

    ฟังบรรยาย THE LAST LECTURE

    ไฟในห้องหรี่ลง การบรรยายครั้งสุดท้ายของอาจารย์ประเสริฐเริ่มขึ้น แต่ละบทเปิดด้วยแอนิเมชันวาดมือ ตามด้วยสไลด์และเรื่องเล่าของอาจารย์ จนถึงเครดิตปิดงาน

    อาจารย์ประเสริฐ

    สวัสดีครับทุกท่าน
    วันนี้ผมไม่ได้ตั้งใจมาสรุปว่า 34 ปีที่ผ่านมา ผมทำอะไรสำเร็จไปบ้าง
    แต่ผมอยากชวนทุกคนเดินทางย้อนเวลากลับไปด้วยกันว่า…
    34 ปีที่ผ่านมา สอนอะไรผมบ้าง

    • เพราะเมื่อมองย้อนกลับไป ผมพบว่า ชีวิตอาจไม่ได้มีหลาย Journey อย่างที่คิด
    • มันอาจเป็นเพียง One Journey ที่ค่อย ๆ เปลี่ยนเราไปทีละน้อย

    และสามคำที่ผมอยากเก็บไว้กับ Journey นี้คือ

    • Keep Learning
    • Keep Giving
    • Keep Growing

    4 ช่วงเวลาแห่งการเดินทางผ่านวงจรชีวิตของต้นจามจุรี

    THE FOUR ACTS

    1. ACT I ยอดอ่อน2535 ถึง 2546KEEP LEARNING
    2. ACT II แตกกิ่ง2547 ถึง 2555KEEP GROWING + BALANCE
    3. ACT III ให้ร่มเงา2556 ถึง 2568KEEP GIVING
    4. ACT IV เมล็ดพันธุ์ใหม่2569 FutureKEEP GROWING THROUGH OTHERS

    อาจารย์ประเสริฐ

    ผมขอใช้ต้นจามจุรีเป็นภาพแทนการเดินทาง 34 ปีในครั้งนี้ครับ

    1. เริ่มจาก ยอดอ่อน ที่ต้องเรียนรู้
      …เรียนรู้จากครู จากศิษย์ จากเพื่อนร่วมงานในรั้วจามจุรี
    2. แล้วค่อย ๆ แตกกิ่ง ผ่านลมฝน
      …ภารกิจเพิ่มขึ้น บทบาทหน้าที่และความรับผิดชอบก็มากขึ้นตาม
    3. เมื่อเติบโตมากพอ ก็เริ่ม ให้ร่มเงา
      … การสร้างประโยชน์และคุณค่าจากความรู้และประสบการณ์
    4. และวันหนึ่ง…ต้นไม้ไม่ได้มีเพียงร่มเงา แต่มันยังมีฝักและเมล็ดพันธุ์เพื่อให้ชีวิตรุ่นใหม่เดินต่อและงดงามในแบบของตัวเอง
      … ยังคงเรียนรู้เติบโตให้และส่งต่อคุณค่าผ่านผู้อื่นต่อไป

    ในงานจริง แต่ละบทเปิดด้วยแอนิเมชันที่วาดด้วยมือ แล้วตัดกลับมาที่สไลด์ ต้นไม้ทางซ้ายด้านบนคือภาพวาดชุดเดียวกัน มันจะเติบโตไปตามการเลื่อน จนเมล็ดใหม่งอกเป็นยอดอ่อนอีกครั้ง

    บทที่หนึ่ง

    แอนิเมชันวาดมือที่ฉายในงานจริง ก่อนเริ่มบทยอดอ่อน
    ต้นกล้าเล็กๆ งอกจากดิน

    ACT I ยอดอ่อน

    KEEP LEARNING

    2535 ถึง 2546

    อาจารย์ประเสริฐ

    บทเรียนแรก ผมเรียกว่า ยอดอ่อน

    • ยอดอ่อนยังไม่มีร่มเงาให้ใคร
      ยังไม่รู้ว่าตัวเองจะสูงแค่ไหน
    • หน้าที่เดียวของมันคือ… เปิดรับแสง และเรียนรู้ที่จะเติบโต

    KEEP LEARNING

    18 มิถุนายน 2535
    Every Journey Has a First Day

    Keep Teaching แล้ว Keep Learning

    ผมคิดว่าผมมาเพื่อสอน…
    34 ปีผ่านไป…
    ความจริงที่ต้องสารภาพ

    คนที่ได้เรียนรู้มากที่สุดตลอด 34 ปีนั้น
    น่าจะเป็นผมเอง

    • เรียนรู้จากนิสิต จากเพื่อนร่วมงาน
    • จากโจทย์ที่แก้ได้ และแก้ไม่ได้
    • เรียนรู้จากความสำเร็จ
    • เรียนรู้จากความผิดพลาด…
    ใบปริญญาจากมหาวิทยาลัยในญี่ปุ่น ภาพถ่ายเก่า อาจารย์ประเสริฐในวันรับปริญญากับคุณแม่

    อาจารย์ประเสริฐ

    18 มิถุนายน 2535 ซึ่งตรงกับวันไหว้ครูพอดี

    มีอาจารย์หนุ่มคนหนึ่งเดินเข้ามาที่ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ
    พร้อมปริญญาจากมหาวิทยาลัย Keio ประเทศญี่ปุ่น
    พร้อมความมั่นใจเต็มร้อยว่ามีความรู้ที่จะสอนนิสิตรุ่นแรกมากเกินพอ

    • ตอนนั้นผมคิดจริง ๆ ว่า… ผมมาเพื่อสอน
    • แต่ 34 ปีผ่านไป วันนี้ผมอยากสารภาพตรง ๆ ว่า… คนที่ได้เรียนรู้มากที่สุดตลอด 34 ปีนั้น น่าจะเป็นผมเอง
    • ผมเรียนรู้จากนิสิต
    • จากเพื่อนร่วมงาน
    • จากโจทย์ที่แก้ได้
    • จากโจทย์ที่แก้ไม่ได้
    • เรียนรู้จากความสำเร็จ…
    • และหลายครั้ง เรียนรู้มากที่สุดจากความผิดพลาด

    พระคุณของแหล่งเรียน

    หอประชุมจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย และพระบรมราชานุสาวรีย์สองรัชกาล

    …โอกาส…

    อาจารย์ประเสริฐ

    ก่อนที่จุฬาฯ จะให้ผมเป็นผู้สอน
    จุฬาฯ เคยเป็นผู้สอนผมมาก่อน

    คำว่า พระคุณของแหล่งเรียน สำหรับผมจึงไม่ได้หมายถึงเพียงสถานที่ แต่มันหมายถึง โอกาส

    • โอกาสที่จะเรียนรู้
    • โอกาสที่จะทดลอง
    • โอกาสที่จะผิดพลาด
    • โอกาสที่จะได้พบผู้คนที่เปลี่ยนชีวิตเรา

    ผมรู้สึกสำนึกในบุญคุณของจุฬาฯและคณะวิศวะที่ให้โอกาสผมในการก่อร่างสร้างตัวจนเป็นตัวตนที่ชัดเจนขึ้นมาจนถึงทุกวันนี้ครับ

    คุณครูผู้เป็นแบบอย่าง ให้ เวลา & โอกาส

    อาจารย์ประเสริฐกับคุณครูอาวุโส อาจารย์ประเสริฐกับคุณครูในวันพบกัน ภาพคุณครูในกรอบวงรี
    มื้ออาหารกับคุณครูและเพื่อนอาจารย์ มื้ออาหารกับคุณครูอีกโอกาสหนึ่ง คุณครูมอบของที่ระลึก
    ภาพหมู่อาจารย์ประเสริฐกับคุณครูและเพื่อนร่วมงาน

    อาจารย์ประเสริฐ

    ผมเป็นหนี้บุญคุณคุณครูทุกท่านในภาพนี้ และคุณครูอีกหลายท่านที่ไม่ได้อยู่ในภาพนี้

    ผมเรียนรู้ว่า ครูที่ดีไม่ได้ให้เฉพาะคำตอบ
    บางครั้งสิ่งที่ครูให้มากที่สุดคือ เวลา…และ…โอกาส

    • เวลาให้คิดเอง ทำเอง
    • โอกาสให้ลองเอง เรียนรู้จากความผิดพลาดเอง
    • ความไว้วางใจ ทำให้ผมค่อย ๆ เติบโตเป็นตัวตนของตนเอง

    วันนี้ผมจึงอยากขอบคุณครูทุกท่านที่เมตตาให้สิ่งเหล่านี้กับผมครับ

    4 วิชาที่สอน

    เรียนรู้ ปรับเปลี่ยน ก้าวทันโลก

    Quality Management

    ความแน่นอนและมาตรฐาน ความพอใจของลูกค้าและผู้เกี่ยวข้อง

    Risk Management

    ความไม่แน่นอน โอกาส/นวัตกรรม & ความเสี่ยง (Loss โอกาส & ความเสียหาย)

    Feasibility Study (Financial)

    Financial NPV, IRR, Payback
    + Sensitivity Analysis & Non Financial EIRR

    Engineering Economic
    Profitability Analysis

    Profit = Revenue – Cost
    ลด Loss เพิ่ม Opportunity

    คือ สิ่งที่ผมคิดในบทบาทอาจารย์ผู้สอน ผู้ให้

    อาจารย์ประเสริฐ

    ผมสอนอยู่หลายวิชา ทั้ง

    • Quality Management
    • Risk Management
    • Feasibility Study
    • Engineering Economic Profitability Analysis
    • ใน 34 ปีที่ผ่านมาชื่อวิชาอาจเหมือนเดิมหรือเปลี่ยนไป
    • แต่สิ่งที่สอนไม่เคยเหมือนเดิมทั้งหมด
    • เพราะโลกเปลี่ยน
    • องค์กรเปลี่ยน
    • เทคโนโลยีเปลี่ยน
    • คนก็เปลี่ยน

    ผมจึงเรียนรู้ว่า
    เมื่อโลกเปลี่ยน วิชาก็ต้องเติบโต
    และคนสอนก็ต้องเรียนใหม่อยู่เสมอ

    ความเป็นจริงคือ

    4 วิชาที่สอน… 4 บทเรียนชีวิตที่เรียนรู้

    Quality Management

    สอนให้รู้ว่ามาตรฐาน จะทำให้ดีขึ้นได้อีก?

    Keyตอบสนองความคาดหวัง

    ให้ก่อนขอ : ความใส่ใจ

    Risk Management

    สอนให้รู้ว่า ความไม่แน่นอน คือธรรมชาติของชีวิต

    Keyเจ๊งก่อนจบ รู้เท่า รู้ทัน รู้กัน รู้แก้

    Feasibility Study (Financial)

    สอนให้รู้ว่า การลงทุนให้ เวลา ความรู้ โอกาสและประสบการณ์…

    Keyทำให้คนอื่นเติบโตต่อ… Return มีค่ามากสุดในชีวิต

    Engineering Economic
    Profitability Analysis

    สอนให้รู้ว่า คุณค่า ไม่ใช่แค่ตัวเลข
    รู้ว่าอะไรมีความหมายที่แท้จริง (Benefit & Profit)

    Keyเวลา และ โอกาส

    OUR LOSS IS OUR GAIN

    1. KNOW MORE
    2. THINK BETTER
    3. LIVE WISER

    อาจารย์ประเสริฐ

    4 บทเรียนชีวิต
    และวันหนึ่งผมก็มองเห็นว่า 4 วิชาที่ผมคิดว่าผม สอน จริง ๆ แล้วกำลังสอน ผม อยู่เหมือนกัน

    1. จาก Knowledge
    2. ไปสู่ Judgment
    3. แล้วค่อย ๆ กลายเป็น Life Wisdom
    • คุณภาพไม่ใช่มาตรฐาน ไม่ใช่ Checklist ไม่ใช่การตรวจสอบ แต่คือความใส่ใจ เราต้องรู้จักความคาดหวังของคนอื่น
      และบางครั้ง ไม่ต้องรอให้เขาขอ คำง่าย ๆ ที่ผมชอบคือ ให้ก่อนขอ เช่นการใส่ใจในรายละเอียดทุกกระบวนการทุกขั้นตอนการจัดงานที่ให้ความสำคัญต่อผู้มาร่วมงานจนผู้มาร่วมงานเกิดความประทับใจและบอกต่อ
    • ความเสี่ยงสอนผมว่า ความไม่แน่นอนคือธรรมชาติของชีวิต เราควบคุมทุกอย่างไม่ได้ พลาดได้ ล้มได้ แต่สิ่งสำคัญคือ รู้เท่า รู้ทัน รู้กัน รู้แก้ ความเสี่ยงไม่ได้สอนให้เรากลัวการเดินทางแต่สอนให้เราเดินทางอย่างมีสติ
    • Feasibility Study & Engineering Economic Profitability Analysis สอนผมว่า คุณค่าไม่ใช่แค่ตัวเลข
      ของบางอย่างราคาไม่สูง แต่มีคุณค่ามาก ของบางอย่างซื้อได้ แต่เอาเวลาที่เสียไปกลับมาไม่ได้
      เมื่ออายุมากขึ้น ผมยิ่งรู้ว่า ทรัพยากรที่แพงที่สุดสองอย่างคือเวลา…กับโอกาส

    การลงทุนกับลูกศิษย์

    • ไม่มี IRR
    • ไม่มี NPV
    • ไม่มี Payback ให้คำนวณ
    • ผลตอบแทนที่มีค่าที่สุดของอาจารย์นั้นไม่ใช่ตัวเลขเหล่านั้น
    • แต่เป็น… วันที่เขาเติบโตแล้วส่งต่อความสามารถเพื่อสร้างคุณค่าและประโยชน์ต่อตนเองต่อองค์กรและต่อประเทศ

    ดังนั้นตัวเลขผลการดำเนินงานก็ไม่จำเป็นต้องเป็นบวกเสมอ

    • บางครั้งลบของเรา
    • คือบวกของคนอื่น

    ดังพระราชดำรัสของในหลวงรัชกาลที่ 9 เมื่อ 4 ธันวาคม 2534 ว่าขาดทุนคือกำไร ที่เป็นการสอนวิธีคิดในการพัฒนาระบบสาธารณูปโภคเพื่อประชาชนสำหรับหน่วยงานของรัฐ
    ผมจึงได้ข้อสรุปกับตัวเองว่า

    กำไรของชีวิต อาจไม่ใช่สิ่งที่เราได้รับกลับมา แต่อาจเป็นสิ่งที่เติบโตขึ้น…จากสิ่งที่เราให้ไป

    Tools Change, Learning Remains

    34 ปี เครื่องมือเปลี่ยนหมด แต่หน้าที่ของอาจารย์มหาวิทยาลัยยังเหมือนเดิม

    1. คิด
    2. ทำ
    3. พัฒนา
    4. ส่งต่อ
    1. เครื่องฉายแผ่นใสOHP แผ่นใสยุคแรกของการสอน
    2. คอมพิวเตอร์ตั้งโต๊ะPC + PowerPointยุคดิจิทัลเริ่มต้น
    3. แล็ปท็อปที่เปิดห้องเรียนออนไลน์Zoom + Onlineโลกเปลี่ยน ห้องเรียนเปลี่ยน
    4. กล่องข้อความแบบแชตAI Power + Human Wisdom(AI draft, Human craft)

    อาจารย์ประเสริฐ

    ผมเริ่มสอนนิสิตรุ่นแรกด้วย OHP แผ่นใส

    1. จากนั้นมาในยุคดิจิทัล PC กับ PowerPoint
    2. แล้ว Zoom / Online
    3. วันนี้เรามาถึงยุค AI มาช่วยยกร่าง

    พร้อมๆกับต้องการ Human Wisdom ในการตรวจสอบความถูกต้องอย่างมีความรู้และปัญญามากยิ่งขึ้น

    เครื่องมือ 34 ปีที่ผ่านมาเปลี่ยนแทบทั้งหมด แต่หน้าที่สำคัญของการศึกษาไม่เคยเปลี่ยน
    คือทำให้ผู้เรียน

    • คิดเป็น
    • ทำได้ดีขึ้น
    • เรียนรู้ได้ด้วยตนเอง
    • พัฒนาตัวเองและส่งต่อคุณค่าให้สังคม ประเทศ และโลกได้

    เพราะท้ายที่สุด ห้องเรียนที่ใหญ่ที่สุด…คือชีวิต

    EMPTY YOUR CUP

    ALWAYS LEAVE ROOM
    TO LEARN

    ถ้วยชาบนจานรอง

    อาจารย์ประเสริฐ

    ตอนเป็นอาจารย์ใหม่ๆ ผมอ่านหนังสือเซนหลายเล่ม และชอบภาพ
    ชาล้นแก้ว นี้มาก

    Empty your cup

    ถ้าแก้วมีน้ำชาเต็มแก้วอยู่แล้ว ต่อให้เป็นอูจิมัทฉะที่ดีที่สุดในโลก ก็เติมลงไปไม่ได้ เพราะมีชาเดิมเต็มแก้วแล้ว

    • คนเราก็เหมือนถ้วยชา วันที่คิดว่าตัวเองเก่งที่สุด รู้แล้ว เข้าใจแล้ว คือวันที่ความรู้ใหม่เข้ามาไม่ได้อีก
    • ถ้วยชาจึงต้องว่าง พร้อมรับสิ่งใหม่ๆอยู่เสมอ

    ความรู้และประสบการณ์ก็เช่นกัน….มีทั้งข้อดีและข้อควรระวัง

    • มันทำให้เรารู้มากขึ้น
    • แต่ถ้าไม่ระวัง มันอาจทำให้เราเชื่อว่า…เรารู้แล้ว

    Always leave room to learn

    ภาพอัลเบิร์ต ไอน์สไตน์ พร้อมข้อความ The important thing is not to stop questioning

    34 ปีทำให้ผมรู้ว่า คำถามที่ดี
    มีค่ากว่าคำตอบที่เร็ว

    The more I learn, the more I realize how much there is still to learn.

    KEEP LEARNING

    อาจารย์ประเสริฐ

    Einstein มีประโยคหนึ่งในสไลด์นี้ที่ผมชอบมาก
    The important thing is not to stop questioning.

    34 ปีทำให้ผมรู้ว่า

    • คำตอบที่เร็ว
    • ไม่ได้มีค่ากว่า คำถามที่ดีเสมอไป

    และยิ่งเรียนมากขึ้น
    ผมกลับยิ่งพบว่า…

    ยังมีอีกมากที่ต้องเรียนรู้

    จึงควรทำตัวเหมือนชาที่ไม่เคยเต็ม ต้องมีพื้นที่ว่างพร้อมรับการเรียนรู้อยู่เสมอ

    ACT IKEEP LEARNING…

    สิ่งที่รู้มีอยู่มาก
    แต่สิ่งที่ไม่รู้…มีมากกว่า

    ยอดอ่อนเติบโตได้ เพราะไม่เคยหยุดเรียนรู้

    ต้นกล้าเล็กๆ งอกจากดิน

    อาจารย์ประเสริฐ

    ถ้าจะสรุปการเดินทางช่วงแรกของจามจุรี ยอดอ่อน ให้เหลือประโยคเดียว ผมคงพูดว่า

    สิ่งที่ผมรู้มีมาก แต่สิ่งที่ผมไม่รู้…มีมากกว่า

    • ยอดอ่อนเติบโตได้
      ไม่ใช่เพราะมันรู้ทุกอย่าง
    • แต่เพราะมันยังเปิดรับแสง
      และยังไม่หยุดเรียนรู้

    บทที่สอง

    แอนิเมชันวาดมือที่ฉายในงานจริง ก่อนเริ่มบทแตกกิ่ง
    สไลด์ภาพสีน้ำอาคารเรียนสีแดง พร้อมท่อนเพลงปราสาทแดง

    อาจารย์ประเสริฐ

    เมื่อศิษย์เก่าเห็นตึกนี้ก็นึกถึงภาพความทรงจำที่เคยใช้ชีวิตร่วมกัน สำหรับผม คณะวิศวะ ไม่ได้ให้เพียงวิชาชีพ แต่ให้ ตัวตน

    • ให้ความเข้มแข็ง
    • ให้ความเป็นระบบ
    • ให้ความเชื่อในเหตุผลของผม

    ผ่านโอกาสต่างๆ

    ต้นจามจุรีใหญ่แผ่กิ่งก้าน

    ACT II แตกกิ่ง

    KEEP GROWING
    FINDING BALANCE

    2547 ถึง 2555

    อาจารย์ประเสริฐ

    บทเรียนบทที่ 2 ผมเรียกว่า แตกกิ่ง

    1. แต่ไม่มีต้นไม้ต้นไหนเป็นยอดอ่อนตลอดไป
    2. เมื่อรากเริ่มแข็งแรง วันหนึ่งมันต้อง… แตกกิ่ง

    และเมื่อกิ่งมากขึ้นความรับผิดชอบเมื่อเจอลมฝนพายุก็มากขึ้นตาม

    ยอดอ่อน…วันหนึ่งต้องแตกกิ่ง

    ภารกิจ…สอนให้คนเติบโต วิจัยให้ความรู้แตกยอด บริหารให้ระบบเข้มแข็ง และใช้ปัญญาสร้างสังคมที่ดีขึ้น

    เข้มเลือดหมูความเข้มแข็งทางวิชาชีพ และเทคโนโลยี (STEM/AI)
    ชมพูสดความเข้าใจในด้านมนุษย์และสังคม + Art & Culture

    + Ethics

    STEM + HUMANITY (+Social) = Chula Engineering for a better Society

    อาจารย์ประเสริฐ

    เมื่อยอดอ่อนแข็งแรงพอ กิ่งก็เริ่มแตก ความรับผิดชอบก็มากขึ้นตาม

    ยอดอ่อนที่รับแสงจนแข็งแรงเริ่มแตกกิ่ง

    • กิ่งแรกคือการสอน
    • กิ่งที่สองคือการวิจัยและบริการสังคม
    • กิ่งถัดไปคือการบริหารจัดการเพื่อทำให้องค์กรเติบโต
    • และกิ่งที่สี่คือการให้ Wisdom ในฐานะที่ปรึกษา/กรรมการ

    ทั้งสี่กิ่งต้องรู้จัก Balance เพราะต้นไม้ที่ไม่โอนอ่อนตามลมพายุย่อมหักโค่นล้มลงได้ การสร้างสมดุลของชีวิตและการทำงานก็เช่นกัน

    สมัยเราเป็นนิสิต เรามักคุ้นกับถ้อยคำที่เป็นคำขวัญหรือวลีที่เป็นสิ่งภาคภูมิใจและจิตวิญญาณความผูกพันของพี่น้องชาววิศวะ จุฬาฯ

    เลือดหมูเข้ม ชมพูสด เลือดหมูลด ชมพูจาง

    ที่ทำให้รู้สึกว่าคณะเรายิ่งใหญ่ เป็นเสาหลักของจุฬาฯ

    แต่ในบทนี้ ผมขอชวนคิด มองความหมายที่เป็นไปได้ในมิติอื่นๆกันนะครับ

    เข้มเลือดหมูไม่ได้แยกจากชมพูสด แต่ควรต้อง Collab กัน

    • ผมตีความวลีนี้ใหม่ เลือดหมูหมายถึงตรรกะและการคิดเชิงระบบที่เข้มแข็งแบบวิศวะ
    • ควรต้องทำงานร่วมกับ สีชมพูคือหัวใจ ศิลป์ และความเห็นอกเห็นใจจากศาสตร์อื่นๆในจุฬาฯ

    หรืออาจสรุปเป็นคำภาษาอังกฤษคำเดียวว่า Strong in Profession, Human at Heart ทำให้เป็น Chula Engineering เพื่อสังคมที่ดีกว่าเดิม

    แตกกิ่ง KEEP GROWING

    เมื่อยอดอ่อนแข็งแรงพอ กิ่งก็เริ่มแตก ความรับผิดชอบก็มากขึ้นตาม

    1. อาจารย์/วิทยากรสอนและเรียนรู้ ในชั้นเรียนและนอกห้องเรียน
    2. นักวิจัย/บริการวิชาการ/ที่ปรึกษาโครงการขยายความรู้และทดลอง นำไปใช้ประโยชน์
    3. ผู้บริหารกำหนดกลยุทธ์ พัฒนาคุณภาพ และบริหารความเสี่ยง
    4. ที่ปรึกษา/กรรมการ/พี่เลี้ยงนำทางด้วยความรู้และปัญญา

    อาจารย์ประเสริฐ

    ผมเพิ่งเริ่มเป็นอนุบาลในการบริหารมหาวิทยาลัย

    • ช่วง 8 ปีนี้ผมสอนมากขึ้น
      เรียนจากลูกศิษย์มากขึ้น
      เป็นนักวิจัย
      แล้วก็ได้บริหารโครงการที่นำความรู้ไปทดลองและขยายผล
    • ส่วนบทบาทผู้บริหาร
      ที่ปรึกษา
      กรรมการ
      และพี่เลี้ยง
      ยังเป็นภาพจางๆ

    ผมเริ่มจากเรื่องที่ถนัด คือคุณภาพและความเสี่ยง

    เข้มเลือดหมู x ชมพูสด Chula Engineering Balance

    HEAD

    คิดอย่างเป็นระบบ เชื่อในเหตุผล

    LogicDataAnalysis

    ความเข้มแข็งทางวิชาชีพ

    HANDS

    ลอง ทำ นำไปใช้

    ExecutionDisciplineHard Work

    ลงมือทำจริง

    HEART

    เข้าใจคน เห็นอกเห็นใจ

    EmpathyEthicsPeople

    คน ความรู้สึก ไว้วางใจ

    PURPOSE

    สร้างผลกระทบอะไรต่อสังคม

    ValueSocietyService

    ทำทำไม ทำอะไร ทำเพื่อใคร?

    Engineer ที่เก่ง… แก้ปัญหาได้
    Engineer ที่มีปัญญา รู้ด้วยว่าปัญหาไหน…ควรแก้

    อาจารย์ประเสริฐ

    เมื่อยอดอ่อนแข็งแรงพอ กิ่งก็เริ่มแตก

    1. จากอาจารย์และวิทยากร
    2. ไปสู่นักวิจัย บริการวิชาการ ที่ปรึกษาโครงการ
    3. แล้วมีโอกาสเป็นผู้บริหาร
    4. ต่อมาเป็นที่ปรึกษา กรรมการ และพี่เลี้ยง

    ตอนนั้นผมเริ่มเข้าใจว่า

    • การเติบโตไม่ได้แปลว่าเรามีตำแหน่งมากขึ้น
    • แต่หมายถึงมีคนและเรื่องที่เราต้องรับผิดชอบมากขึ้น

    ผมลองสรุปสิ่งที่ต้องใช้ในการเติบโตออกมาเป็น 4 ส่วน

    • ส่วนแรกคือHEAD วิศวกรรมศาสตร์สอนเราให้คิดอย่างเป็นระบบ
      แยก fact ออกจาก feeling
      และอย่าแก้ปัญหาด้วยความรู้สึกอย่างเดียว
    • แต่คิดเก่งอย่างเดียวไม่พอ ต้องมีHANDS ในโลกจริง ความคิดที่ดีที่สุด
      ถ้าไม่มีใครลงมือทำก็ยังเป็นเพียงความคิด
    • แล้วเราต้องมีHEART เพราะหลายปัญหาในองค์กรไม่ได้เป็นปัญหาเชิงเทคนิค
      แต่เป็นปัญหาของความรู้สึก ความไว้วางใจ ความกลัว และความหวังของคน
    • และส่วนสุดท้ายคือPURPOSE เราทำอะไร
      ทำไปทำไม
      และทำเพื่อใคร

    ผมจึงขอสรุปว่า

    • Engineer ที่เก่ง แก้ปัญหาได้
    • Engineer ที่มีปัญญา รู้ด้วยว่า ปัญหาไหนควรแก้

    แต่เมื่อเดินทางนานขึ้น ผมพบว่า
    ความเป็นวิศวกรที่ดีต้องมีมากกว่าความเก่งทางเทคนิค
    ผมเรียกมันว่า

    เข้มเลือดหมู × ชมพูสด

    • เลือดหมูคือความเข้มแข็งทางวิชาชีพ STEM เทคโนโลยี และเหตุผล
    • ส่วนสีชมพู คือความเข้าใจมนุษย์ สังคม ศิลปะ วัฒนธรรม และ Ethics

    เพราะเราต้องไม่เพียงสร้างสิ่งที่ ทำได้
    แต่ต้องถามด้วยว่า ควรทำไหม และทำเพื่อใคร

    Growth : 4 ภารกิจ 4 กิ่งจากลำต้นเดียว

    ยอดอ่อนวันหนึ่งต้องแตกกิ่ง… เมื่อกิ่งก้านมากขึ้น ความรับผิดชอบก็มากขึ้นด้วย

    (4 Missions. One Purpose: CREATE VALUE)

    Strategic Planning Quality Risk University Management & Governance 2547 ถึง 2555

    1. TEACHER : Grow Peopleทุกคำถามของนิสิตคือโจทย์ใหม่
    2. RESEARCHER / ACADEMIC SERVICE : Grow Knowledgeทุกคำตอบนำไปสู่คำถามที่ลึกกว่าเดิม
    3. EXECUTIVE (AVP) : Grow Societyเราจะบริหารคนอย่างไร? พาองค์กรไปทางไหน?นำความรู้ไปแก้ปัญหา และทำให้ชีวิตผู้คน องค์กร และสังคมดีขึ้น
    4. ADVISOR / MENTOR : Grow Meaningเราควรทำเรื่องนี้หรือไม่? มีทางเลือกอื่นๆ ที่อาจจะดีกว่าหรือไม่?

    อาจารย์ประเสริฐ

    จากลำต้นเดียวกัน ชีวิตการทำงานของผมค่อย ๆ แตกออกเป็น 4 กิ่ง

    • Teacher Grow People
    • Researcher / Academic Service Grow Knowledge
    • Executive Grow Society
    • Advisor / Mentor Grow Meaning

    ฟังดูเหมือนสี่งานที่ต่างกัน

    แต่จริง ๆ แล้วผมคิดว่ามี Purpose เดียวกันคือ…CREATE VALUE

    • กิ่งแรกคือTeaching เมื่อก่อนผมคิดว่า Teacher คือคนให้คำตอบ
      วันนี้ผมคิดต่างออกไป
      ทุกคำถามของนิสิต คือโจทย์ใหม่
      และคำตอบที่ดีควรนำไปสู่คำถามที่ลึกกว่าเดิม
      ดังนั้น Teaching สำหรับผมจึงไม่ใช่แค่ Grow Knowledge
      แต่คือ Grow People ทำให้เขาคิดเองเป็น ปรับตัวเป็น
      โดยไม่จำเป็นต้องเหมือนอาจารย์
    • กิ่งที่ 2 คือResearch ทำให้เราถ่อมตัว เพราะทุกครั้งที่เราพบคำตอบ มักมีคำถามใหม่เกิดขึ้นอีกหลายข้อ
      งานวิจัยจึงไม่ใช่การประกาศว่า ฉันรู้แล้ว แต่คือการยอมรับว่า ยังมีสิ่งที่เราไม่รู้ และเราจะค้นมันต่อ
    • Academic Service หรือ Social Outreach ทำให้ผมเห็นความแตกต่างระหว่าง มีความรู้ กับ ใช้ความรู้ให้เกิดประโยชน์
      ความรู้ที่อยู่ในห้องเรียนมีคุณค่า แต่ความรู้ที่ออกไปช่วยแก้ปัญหา
      ทำให้คนหรือองค์กรดีขึ้น…มีความหมายอีกแบบหนึ่ง
    • กิ่งที่3 คือบทบาทใหม่ในฐานะผู้บริหารมหาวิทยาลัยEXECUTIVE (AVP) : Grow Society เริ่มต้นเรียนรู้จากผู้บริหารที่มีประสบการณ์ว่า เราจะบริหารคนอย่างไร? พาองค์กรไปทางไหน?
      นำความรู้ไปแก้ปัญหา และทำให้ชีวิตผู้คน องค์กร และสังคมดีขึ้นอย่างไร
    • และกิ่งที่4 ที่เป็นอีกความรับผิดชอบที่สำคัญ คือ บทบาทใหม่ในฐานะที่ปรึกษา(ADVISOR /MENTOR) : Grow Meaning และเมื่อทำงานนานขึ้น ผมเริ่มถามคำถามใหม่
      ไม่ใช่แค่ว่า งานนี้เสร็จ หรือ สำเร็จหรือยัง
      แต่คือ สิ่งที่เราทำสร้างคุณค่าอะไร และคุณค่านั้นเกิดกับใคร

    ความรู้ทำให้เราเก่ง แต่คุณค่าทำให้เรารู้ว่า จะใช้ความเก่งนั้นเพื่อใคร

    จุดเริ่มต้นภารกิจการบริหารงานระดับมหาวิทยาลัย

    ภาพบุคคลในกรอบวงรีภาพบุคคลสวมสูท
    รศ.ดร.ธัชชัย สุมิตร
    รศ.ดร.ธัชชัย สุมิตร อธิการบดี จุฬาฯ1 เมษายน 2543 ถึง 31 มีนาคม 2547
    อาจารย์ประเสริฐในสูทสีกรมท่าภาพบุคคลนั่งในห้องประชุม
    1. TQM
    2. Hoshin Kanri (BSC)
    3. KPI Action Plans

    อาจารย์ประเสริฐ

    สิ่งที่เป็นบทเรียนจากการเริ่มต้นในบทบาทคณะทำงานในการจัดทำแผนกลยุทธ์และแผนปฏิบัติการคือ แผนที่ดีต้องนำไปปฏิบัติได้จริง

    • จากห้องเรียน วันหนึ่งผมได้รับโอกาสให้เข้าไปเรียนรู้มหาวิทยาลัยในอีกมุมหนึ่ง ไม่ใช่มุมของอาจารย์ในภาควิชา
    • แต่เป็นมุมของการบริหารทั้งมหาวิทยาลัย

    ขอกราบขอบพระคุณท่านอาจารย์ศิริจันทร์ที่ชวนผมและอาจารย์วรโชคเข้าไปเป็นคณะทำงานในสมัยรศ.ดร.ธัชชัย สุมิตร เป็นอธิการบดี จุฬาฯ
    ช่วยงานท่านอาจารย์ศิริจันทร์ซึ่งเป็นรองอธิการบดีฝ่ายวางแผนในขณะนั้น
    และมีโอกาสเรียนรู้งานด้านการประกันคุณภาพและระบบบริหารคุณภาพร่วมกับท่านอาจารย์ดำรงค์ผู้ช่วยด้านการประกันคุณภาพ
    โดยใช้ความรู้ประสบการณ์จากการสอนและวิจัยด้านการบริหารระบบคุณภาพและการปรับปรุงกระบวนการคุณภาพไปต่อยอด

    1. เรียนรู้ด้านการวางระบบ TQM (Total Quality Management) ทั่วทั้งมหาวิทยาลัย
    2. ว่าการdeploy วิสัยทัศน์ กลยุทธ์และเป้าหมายตัวชี้วัดระดับมหาวิทยาลัย
    3. ลงสู่ ระดับส่วนงานและหน่วยงานต่างๆทั่วทั้งมหาวิทยาลัยเป็นปัจจัยสำคัญของความสำเร็จ
    4. ผ่านแนวคิด Hoshin Kanri และการกำหนดแผนปฏิบัติการพร้อมระบุตัวชี้วัดในแต่ละระดับด้วย KPI

    ตรงนั้นผมได้พบว่าโจทย์ขององค์กรใหญ่ ไม่มีคำตอบจากศาสตร์เดียว

    • Strategyต้องคุยกับ People
    • Qualityต้องคุยกับ Process

    และทุกอย่างต้องเชื่อมกัน

    บทเรียนจากช่วงนั้นคือ

    1. ต้องลงไปพบผู้คน
    2. สื่อสาร
    3. ถ่ายทอด
    4. จัดสัมมนาตามส่วนงาน

    เพื่อให้แผนกลยุทธ์และแผนปฏิบัติการสอดคล้องและอยู่ในทิศทางเดียวกัน เพื่อให้เกิดผลสัมฤทธิ์วัดผลได้ตามเป้าหมายสำคัญที่มหาวิทยาลัยกำหนดไว้อย่างเป็นรูปธรรม

    SUCCESS สู่ SIGNIFICANCE

    บทบาทผู้ช่วยอธิการบดีด้านคุณภาพ

    พัฒนา Learning Ecosystemศูนย์เรียนรู้ของนิสิต อาคารจามจุรี 9 ปรับแก้สัญญา MBK

    CU-ERP / พ.ร.บ.จุฬาฯ พ.ศ. 2551มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ

    121จุฬาฯ อันดับ 121 ของโลก ในปี 2548 จากการจัดอันดับ THES และ QS World University Rankings

    รศ.ทพ.นพ.ดร. สิทธิชัย ทัดศรี
    รศ.ทพ.นพ.ดร.
    สิทธิชัย ทัดศรี
    ศ.กิตติคุณ นายแพทย์ สุทธิพร จิตต์มิตรภาพ
    ศ.กิตติคุณ นายแพทย์
    สุทธิพร จิตต์มิตรภาพ
    ศ.กิตติคุณ ดร.คุณหญิงสุชาดา กีระนันทน์
    ศ.กิตติคุณ ดร.คุณหญิงสุชาดา กีระนันทน์1 เมษายน 2547 ถึง 31 มีนาคม 2551
    ภาพวิสัยทัศน์ จุฬาฯ 100 ปี

    KeyVision ที่ชัด + ทำให้ Strategy, People และ System/Process/IT เดินไปในทิศทางเดียวกัน

    อาจารย์ประเสริฐ

    ในช่วงหนึ่ง ผมมีโอกาสทำงานด้านคุณภาพในยุคที่มหาวิทยาลัยกำลังจะเข้าสู่การเปลี่ยนผ่านในหลายๆด้านพร้อมกัน

    • เช่น การพัฒนาระบบ CU-ERP
    • การออกพรบ.จุฬาฯ พ.ศ. 2551 (ม.ในกำกับของรัฐ)
    • กำหนดวิสัยทัศน์ และแผนพัฒนามหาวิทยาลัย 100 ปี จุฬาฯ
    • การปรับแก้สัญญา MBKเพื่อความเป็นธรรมต่อมหาวิทยาลัยมากขึ้น
    • และจุฬาฯ เคยขึ้นถึงอันดับ 121 ของโลกใน THES-QS ตามข้อมูลที่ผมนำมาใส่ไว้ในสไลด์
    • แต่บทเรียนที่ผมจำที่สุดไม่ใช่อันดับ
    • แต่คือ… องค์กรที่ใหญ่ จะเปลี่ยนได้ เมื่อคนจำนวนมากเห็นภาพอนาคตที่ชัดเจนร่วมกัน (Vision) และทำให้ Strategy, People และ System/Process/IT เดินไปในทิศทางเดียวกัน

    ปรับจาก CU-QA สู่ Integrated Quality Management

    1. System QA
    2. Process QA
    3. Performance & Risk-based QA
    4. Continuous Improvement & Innovation
    ข่าวจาก MGR Online เรื่องการประเมินคุณภาพและการจัดอันดับมหาวิทยาลัย
    อาจารย์ประเสริฐบรรยายบนเวทีเสวนา

    อาจารย์ประเสริฐ

    สิ่งที่ฝากเป็นผลงานไว้ในวาระการบริหารนี้ คืองาน Quality Assurance เองก็เปลี่ยน

    1. จาก System QA
    2. ไปสู่ Process QA
    3. Performance & Risk-based QA
    4. Continuous Improvement
    • Quality จึงไม่ใช่การตรวจสอบคุณภาพโดยค้นหาหลักฐานจากเอกสาร
    • แต่คือระบบที่ช่วยให้องค์กรมีการปรับปรุงกระบวนการและผลลัพธ์ที่ดีขึ้นอย่างต่อเนื่อง

    นับเป็นอีกบทบาทหนึ่งคือการให้ Wisdom ต่อสังคม

    1. ครั้งหนึ่ง สมศ. ประเมินทุกมหาวิทยาลัยด้วยเกณฑ์เดียวกันทั้งประเทศ
    2. แล้วจัดอันดับว่าใครที่ 1 ที่ 2 ที่ 3 สำหรับมหาวิทยาลัยที่มีจุดมุ่งเน้นต่างกัน
    3. เราไม่เห็นด้วย
    4. จุฬาฯ จึงออกแถลงการณ์และแถลงข่าว

    โดยยึดหลักคิดว่า

    ไม่ควรใช้เกณฑ์ One size fits all

    เพราะมาตรฐานและความเป็นเลิศจะเกิดขึ้นได้ ก็ต่อเมื่อมีระบบส่งเสริม
    ให้แต่ละองค์กรเติบโตและสร้างคุณค่าได้เต็มศักยภาพของตนเอง

    หลังจากนั้นในรอบการประเมินถัดมาเกณฑ์การประเมินก็ถูกปรับให้แต่ละมหาวิทยาลัยมีตัวชี้วัดที่ต่างกันได้

    ขอขอบคุณท่านอาจารย์หมอสิทธิชัยที่ให้โอกาสแสดงจุดยืนทางวิชาการที่ควรเป็น
    และขอบคุณท่านอาจารย์รัฐชาติที่ร่วมแถลงข่าวด้วยกันในวันนั้น

    SUCCESS สู่ SIGNIFICANCE

    บทบาทผู้ช่วยอธิการบดีด้านยุทธศาสตร์ความเสี่ยงและการจัดการคุณภาพ

    อันดับดีที่สุดของจุฬาฯ ใน QS World University Rankings หลัง QS แยกจัดอันดับเอง ในข้อมูลปี 2554

    171ของโลก

    69Arts & Humanities

    38English Language & Literature

    รศ.ทพ.นพ.ดร. สิทธิชัย ทัดศรี
    รศ.ทพ.นพ.ดร. สิทธิชัย ทัดศรี

    บทบาทมหาวิทยาลัยเพื่อสังคม

    ศูนย์พักพิงฯ เพื่อนพึ่ง(ภาฯ) จุฬาฯ
    น้ำท่วมใหญ่ปี 2554

    • 540ผู้พักพิง (คน)
    • >10,000ถุงยังชีพ (ถุง)
    • >20,000อาหารปรุงสุก (ชุดต่อวัน)

    สังคมมีปัญหา จุฬาฯ มีคำตอบ

    ศ.กิตติคุณ นพ.ภิรมย์ กมลรัตนกุล
    ศ.กิตติคุณ นพ.ภิรมย์ กมลรัตนกุล1 เมษายน 2551 ถึง 18 พฤษภาคม 2555 ต่อเนื่องถึง 17 พฤษภาคม 2559
    แผนภาพเสาหลักของแผ่นดิน ยุทธศาสตร์จุฬาฯ

    นำจุฬาฯ เปลี่ยนผ่านสู่มหาวิทยาลัยในกำกับของรัฐ

    Strategy Execution ชัดเจนมาก เป็นการทำให้ Vision 100 ปีแปลงเป็นระบบบริหารจริง

    อาจารย์ประเสริฐ

    ต่อมาในยุคศ.กิตติคุณ นพ.ภิรมย์ กมลรัตนกุล

    ผมได้รับโอกาสไปช่วยงานในฐานะผู้ช่วยอธิการบดีด้านการจัดการคุณภาพและได้เรียนรู้เรื่องการจัดทำแผนยุทธศาสตร์พัฒนามหาวิทยาลัยระยะ4ปี และวิธีการแปลง

    1. Strategy
    2. ไปสู่ Execution มากขึ้น

    Vision ที่ดีไม่มีความหมายถ้าแปลงไปสู่การปฏิบัติไม่ได้

    ผมเห็นจุฬาฯ เดินหน้าความเป็นมหาวิทยาลัยในกำกับ
    ขยายบทบาทมหาวิทยาลัยเพื่อสังคม
    และทำให้ Strategy เชื่อมกับการปฏิบัติมากขึ้น

    ตรงนี้เปลี่ยนวิธีคิดของผมจาก

    1. Success
    2. Significance
    • ไม่ใช่เพียงว่าเราทำเสร็จหรือทำสำเร็จไหม
    • แต่สิ่งที่เราทำ…มีความหมายต่อใครบ้าง

    ช่วงหนึ่งผมได้เรียนรู้แนวคิดที่สำคัญมากว่ามหาวิทยาลัยไม่ควรอยู่แยกจากสังคม
    ความรู้และงานวิจัยต้องออกไปตอบโจทย์ปัญหาของผู้คน

    สิ่งที่จดจำได้ อาจไม่ใช่เรื่องจุฬาฯติดอันดับเท่าไหร่ของโลก แต่เป็น
    บทบาทมหาวิทยาลัยเพื่อสังคม 1 เหตุการณ์สำคัญคือน้ำท่วมใหญ่ปี 2554

    จุฬาฯได้สร้างศูนย์พักพิงฯ เพื่อนพึ่ง(ภาฯ) จุฬาฯ เพื่อรองรับผู้ประสบภัย

    • ระดมสรรพกำลังแรงกายแรงใจและใช้ความรู้ความสามารถของคณาจารย์และบุคลากรจากส่วนงานต่างๆ มาช่วยกันคิดนวัตกรรมเพื่อแก้ปัญหาผู้ประสบภัย
      เช่นการออกแบบและสร้างสุขาเคลื่อนที่เพื่อแจกจ่ายไปยังผู้ประสบภัย
    • มีคณาจารย์และบุคลากรมาให้คำปรึกษาฟื้นฟูและเยียวยาจิตใจผู้ประสบภัยเพื่อให้กลับมาใช้ชีวิตได้อย่างเป็นปกติสุข

    โดยจากหลักฐานที่มีการเก็บบันทึกไว้พบว่า

    • มีผู้เข้าพักพิง 540 คน
    • ระดมสรรพกำลังและแจกจ่ายถุงยังชีพ วันละ >10,000 ถุง
    • ทำอาหารปรุงสุกเพื่อแจกจ่าย >20,000 ชุด/วัน

    ตรงกับสิ่งที่ท่านอธิการบดีได้กล่าวบ่อยๆว่า เมื่อใดก็ตามหาก

    สังคมมีปัญหา จุฬาฯมีคำตอบ

    ปี 2555 ผมได้มีโอกาสร่วมวางรากฐานของหน่วยงานเล็กๆ ที่ชื่อว่า ศูนย์บริหารความเสี่ยง จุฬาฯ วันนั้นมีคนไม่กี่คน… แต่ต้องดูแลความเสี่ยงทั่วทั้งมหาวิทยาลัย!!!

    สิ่งที่ผมเรียนรู้คือ…
    เราไม่จำเป็นต้องมีทุกอย่างพร้อม จึงจะเริ่มต้นได้

    บางครั้งเราไม่ได้อยู่เพื่อเห็นต้นไม้โตเต็มที่ หน้าที่ของเราในวันนั้น… อาจเป็นเพียงช่วยวางรากให้แข็งแรง

    ตราศูนย์บริหารความเสี่ยง CURM CENTER กับภาพอาจารย์ประเสริฐมองออกไปนอกหน้าต่าง

    อาจารย์ประเสริฐ

    ในปี 2555 ผมได้รับโอกาสใช้ความรู้และประสบการณ์ด้านการบริหารความเสี่ยงมาร่วมวางรากฐานของหน่วยงานเล็ก ๆ ชื่อว่า
    ศูนย์บริหารความเสี่ยง จุฬาฯ

    • ตามมติของสภามหาวิทยาลัย ที่ว่าจุฬาฯ มีความสลับซับซ้อนและมีความหลากหลายด้านภารกิจและบริบทภายนอกที่มีไม่แน่นอนและมีความผันผวนเกินกว่าจะฝากงานด้านการบริหารความเสี่ยงไว้กับงานประกันคุณภาพหรืองานแผน
      เพราะงานเหล่านั้นก็มีความเสี่ยงของตัวเอง

    ในช่วงเวลานั้นในฐานะผู้ช่วยอธิการบดีที่กำกับงานด้านความเสี่ยงและการควบคุมภายใน
    ผมได้ออกแบบศูนย์บริหารความเสี่ยง จุฬาฯ ตั้งแต่โครงสร้างจนถึงอัตรากำลัง
    โดยคำนวณจากสิ่งสภาฯและประชาคมผู้เกี่ยวข้องคาดหวังจากศูนย์ฯ เทียบกับภาระงาน
    ตัวเลขอัตรากำลังที่ออกแบบไว้คือ

    1. 9 คนที่คิดไว้ตอนแรก
    2. 5 คนน้อยที่สุดเท่าที่ทำได้
    3. สุดท้ายสภามหาวิทยาลัยอนุมัติให้มา 3 ตำแหน่งรวมผู้อำนวยการ

    ตอนนั้นคิดว่าต้องบริหารจัดการให้ได้ดีตามความคาดหวังของผู้เกี่ยวข้องทั้งหมด แม้จะมีคนแค่ 3 คนในการขับเคลื่อนภารกิจสำคัญนี้ก็ตาม

    วันนั้นคนมีไม่มาก แต่โจทย์คือความเสี่ยงของทั้งมหาวิทยาลัย

    1. ผมทำหน้าที่เป็น(รักษาการ)ผู้อำนวยการศูนย์ฯคนแรก
    2. ต่อจากนั้นมีอีกหลายท่านได้รับช่วงเป็นผู้อำนวยการต่อ
    3. และพบว่าสามารถบริหารจัดการได้ดีเป็นตัวอย่างของมหาวิทยาลัยที่มีการขับเคลื่อนด้านการบริหารความเสี่ยงเพื่อเพิ่มโอกาสเชิงกลยุทธ์และลดความสูญเสียในงานประจำ

    โดยมีมหาวิทยาลัยอื่นๆ และองค์กรภายนอกเข้ามาขอศึกษาดูงานที่ศูนย์อย่างต่อเนื่อง

    สิ่งที่ผมเรียนรู้คือ…

    เราไม่จำเป็นต้องมีทุกอย่างพร้อม จึงจะเริ่มต้นได้

    • บางครั้ง หน้าที่ของเราไม่ได้อยู่เพื่อเห็นต้นไม้โตเต็มที่
    • แต่อาจเป็นเพียง…
      ช่วยวางรากให้แข็งแรง

    Life is like riding a bicycle.
    To keep your balance you must keep moving.

    Albert Einstein, จดหมายถึง Eduard ลูกชาย ปี 1930
    ภาพวาดจักรยานสีชมพูแดง

    อาจารย์ประเสริฐ

    Einstein เปรียบชีวิตเหมือนการขี่จักรยาน

    To keep your balance, you must keep moving.

    • ผมชอบประโยคนี้ เพราะ Balance ไม่ได้เกิดจากการหยุดนิ่ง
    • ชีวิตจริงไม่มีวันที่ทุกอย่างสมดุลพอดี

    เราต้องขยับ เร็วบ้าง ช้าบ้าง
    ปรับน้ำหนักให้พอดี
    บางช่วงเร่ง บางช่วงผ่อน

    และบางช่วง…ต้องยอมรับว่า วันนี้อะไรสำคัญที่สุด

    การใช้ชีวิตก็เช่นกัน ต้องหาจุดสมดุลใหม่ที่ไม่ได้ทำให้ส่วนอื่นๆที่สำคัญของชีวิตหายไป

    DYNAMIC BALANCE

    • Healthรากฐานของชีวิต
    • Familyความหมายที่ลึกที่สุด
    • Workคุณค่าที่สร้างได้
    • Purposeเหตุผลที่ตื่นขึ้นมาทุกวัน

    Balance ไม่ใช่การแบ่งทุกอย่างให้เท่ากัน แต่คือการรู้ว่า ณ เวลานั้น อะไรสำคัญที่สุด

    Work-Life Balance ไม่ใช่การทำงานน้อยลง แต่คือการทำงานโดยไม่ทำให้ชีวิตส่วนอื่นหายไป

    อาจารย์ประเสริฐ

    เมื่อมองชีวิตของตัวเอง ผมคิดว่า Balance มีอย่างน้อย 4 เรื่อง

    • Health เพราะสุขภาพคือรากฐาน
    • Family เพราะเป็นความหมายที่ลึกที่สุด
    • Work เพราะเป็นพื้นที่ที่เราสร้างคุณค่า
    • Purpose เพราะมันตอบว่า เราตื่นขึ้นมาทำสิ่งเหล่านี้ไปเพื่ออะไร
    • สำหรับผม Balance ไม่ใช่การแบ่งทุกอย่างให้เท่ากัน
    • แต่คือ… การรู้ว่า ณ เวลานั้น อะไรสำคัญที่สุด
    • และ Work Life Balance ก็ไม่ได้แปลว่าทำงานน้อยลง
    • แต่คือการทำงาน… โดยไม่ทำให้ชีวิตส่วนอื่นหายไป

    ผมได้เรียนรู้ความหมายของไอคอนทั้งสี่ในภาพจากลูกศิษย์(น้องอัลฟ่า และน้องยี่ผิง เด็ก Gen Z หัวใจ Gen X) ช่วยทำงานนี้ไปค้นมาให้

    ความหมายที่ซ่อนอยู่ในไอคอน
    • Healthการออกกำลังกายตามเสียงวิทยุยามเช้า ที่ญี่ปุ่นเริ่มออกอากาศให้คนทั้งประเทศทำพร้อมกันตั้งแต่ปี 1928
    • Familyธงปลาคาร์พ ปลา 4 ตัว พ่อ แม่ และลูก บนเสาต้นเดียว ปลิวในลมเดียวกันและหันไปทางเดียวกัน
    • Workกลไกเสิร์ฟชาสมัยก่อน ที่สร้างบริการดีๆ ให้ผู้อื่น
    • Purposeดอก Morning Glory ที่ครูประถมญี่ปุ่นให้เด็กปลูกที่โรงเรียน บานตอนเช้าแล้วหุบตอนเที่ยง เด็กๆ จึงอยากตื่นแต่เช้ามาดูว่าวันนี้ดอกบานหรือยัง

    ตามที่ได้ยินมาจากผู้ว่าจ้างหรือคน Gen X, Y ที่ทำงานด้วยกันว่ามักจะบ่นว่า

    • เด็ก Gen Z ชอบพูดถึง Work Life Balance
    • ไม่รับไลน์
    • ไม่ทำโอที
    • แต่ผมคิดว่า สมดุลที่ดีไม่ใช่ทำงานน้อยลง
    • คือทำงานโดยไม่ทำให้ชีวิตส่วนอื่นหายไป

    ACT IIKEEP GROWING
    … BALANCE

    กิ่งแกร่งเพราะลมฝน
    ยิ่งผ่านพ้นยิ่งตั้งมั่น
    เมื่อรู้สิ่งสำคัญ
    โอนอ่อนผันตามสายลม

    กิ่งไม้กลางสายฝน

    อาจารย์ประเสริฐ

    ถ้าจะสรุปการเดินทางช่วงที่ 2 ของจามจุรี แตกกิ่ง ให้เห็นภาพที่ชัดเจนมากขึ้นผมขอสรุปไว้ดังนี้

    กิ่งแกร่งเพราะลมฝน
    ยิ่งผ่านพ้นยิ่งตั้งมั่น
    เมื่อรู้สิ่งสำคัญ
    โอนอ่อนผันตามสายลม

    ต้นไม้สอนผมอีกอย่างหนึ่งครับ
    กิ่งที่แข็งจนไม่ยอมโอนอ่อนผ่อนตามลมฝนเลย อาจหักเมื่อเจอลมแรง ชีวิตก็เช่นกัน

    • รากต้องมั่นในสิ่งสำคัญ
    • แต่กิ่งต้องรู้จักยืดหยุ่น

    นั่นคือสิ่งที่ผมเรียกว่า…

    KEEP GROWING WITH BALANCE

    บทที่สาม

    แอนิเมชันวาดมือที่ฉายในงานจริง ก่อนเริ่มบทต้นใหญ่และร่มเงา
    ต้นจามจุรีใหญ่แผ่ร่มเงา

    ACT III
    ต้นใหญ่และร่มเงา

    KEEP GIVING

    2556 ถึง 2568

    อาจารย์ประเสริฐ

    บทเรียนบทที่ 3 ผมเรียกว่า ต้นจามจุรีพร้อม ให้ร่มเงา

    1. เมื่อยอดอ่อนเรียนรู้มากพอ
    2. เมื่อกิ่งก้านผ่านลมฝนจนแข็งแรงพอ
    3. และเมื่อเราเริ่มรู้แล้วว่า อะไรควรยึดมั่น และอะไรควรยืดหยุ่น…

    วันหนึ่งคำถามของชีวิตก็เปลี่ยนครับ

    • จากคำถามว่า ผมจะเติบโตได้แค่ไหน?
    • กลายเป็นคำถามว่า เมื่อเราเติบโตแล้ว…เราจะเติบโตไปเพื่ออะไร?
    • สำหรับต้นไม้ใหญ่ คำตอบอาจไม่ได้อยู่ที่ความสูง
    • แต่อยู่ที่…ร่มเงา

    บทที่ 3 ของผมจึงมีเพียงสองคำครับ

    KEEP GIVING

    ภาพแสตมป์ต้นจามจุรีใหญ่ เกียรติภูมิจุฬาฯ คือเกียรติแห่งการรับใช้ประชาชน

    เกียรติภูมิไม่ได้อยู่ที่
    ไปถึงตำแหน่งสูงเพียงใด
    แต่อยู่ที่

    ได้ทำให้ชีวิตของใคร
    …ดีขึ้นบ้าง

    คำถามที่ควรถามตัวเอง

    • ความรู้ที่มี ใครได้ประโยชน์?
    • ตำแหน่งที่ได้ รับใช้ใคร?
    • เวลาที่ลงทุน สร้างคุณค่าให้ใคร?

    อาจารย์ประเสริฐ

    ต้นไม้ใหญ่ขึ้นเพื่ออะไร

    1. ตอนยังเล็ก รับแสงเพื่อตัวเองเติบโต
    2. เมื่อเติบใหญ่… ก็เริ่มแผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา ขยายวง การให้ ออกไปเรื่อยๆ…
    • ต้นไม้ใหญ่ถามตัวเองเสมอว่าเติบโตไปเพื่ออะไร ? คุณค่าของต้นไม้ใหญ่ไม่ใช่เพื่อความสูง
    • แต่เพื่อร่มเงาให้ผู้พักอาศัยได้รับความร่มเย็นเป็นสุข

    เช่นเดียวกับเกียรติภูมิจุฬาฯ ที่ไม่ใช่อยู่ที่ตำแหน่งว่าจะสูงแค่ไหน แต่คือการทำให้ชีวิตของลูกศิษย์ คนรอบข้าง และสังคม เติบโตและดีขึ้นมากน้อยเพียงใด
    ตลอด 12 ปีของบทนี้ ผมถามตัวเองด้วยสามคำถามนี้ทุกช่วงของการเดินทาง

    • ความรู้ที่มี ….ใครได้ประโยชน์?
    • ตำแหน่งที่ได้ ….. รับใช้ใคร?
    • เวลาที่ลงทุน …. สร้างคุณค่าให้ใคร?

    ต้นไม้ใหญ่ขึ้นเพื่ออะไร

    ตอนยังเล็ก รับแสงเพื่อตัวเองเติบโต
    เมื่อเติบใหญ่… ก็เริ่มแผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา ขยายวง การให้ ออกไปเรื่อยๆ…

    1. TEACHER GUEST SPEAKER : Grow Peopleผมจะสอนวิชานี้ให้นิสิต/ผู้เรียนให้ดีขึ้นอย่างไร?
    2. RESEARCHER / ACADEMIC SERVICE : Grow Knowledgeเราจะสร้างความรู้ใหม่/ให้คำแนะนำที่สร้างประโยชน์มากขึ้นอย่างไร?
    3. EXECUTIVE ADVISOR : Grow Society & Meaningเราจะบริหารคนอย่างไร? พาองค์กรไปทางไหน?นำประสบการณ์ไปส่งต่อการสร้างคุณค่า และทำให้ชีวิตผู้คน องค์กร และสังคมดีขึ้น
    4. ADVISOR BOARD / GOVERNANCE / MENTOR : Grow Wisdomเราควรทำเรื่องนี้หรือไม่? มีทางเลือกอื่นๆ ที่อาจจะดีกว่าหรือไม่?
    GrowthGiving

    อาจารย์ประเสริฐ

    เมื่อผมยังเป็นอาจารย์หนุ่ม งานส่วนใหญ่คือรับแสงเพื่อให้ตัวเองเติบโต

    • เรียนเพิ่ม
    • สอนให้ดีขึ้น
    • ทำวิจัย
    • พัฒนาตัวเอง

    แต่เมื่อเวลาผ่านไป วงของคำว่า ให้ ค่อย ๆ กว้างขึ้น

    • จาก TeacherGuest Speaker
    • ResearcherAcademic ServiceConsultant
    • ExecutiveAdvisor
    • และต่อมา Board, Governance, Mentor
    • ผมไม่ได้มองว่ามันคือการเดินขึ้นบันไดตำแหน่ง
    • แต่คือ…
      การขยายวงของความรับผิดชอบ
    1. Growth
    2. Giving

    เมื่อโตขึ้นมากพอ Growth จึงควรเปลี่ยนเป็น Giving

    หัวใจของบทนี้คือนำประสบการณ์ไปส่งต่อ และสร้างคุณค่าให้คน องค์กร และสังคม

    เมื่อกิ่งก้านแผ่ออกไป บทบาทและความรับผิดชอบก็มากยิ่งขึ้น

    • ผู้บริหารต้องพาคนทั้งองค์กรไปข้างหน้าตามวิสัยทัศน์
    • ที่ปรึกษาต้องช่วยให้สังคมเติบโตอย่างมีความหมาย
    • ส่วนกรรมการต้องให้ Wisdom ว่าควรทำไหม ทำแล้วส่งผลบวก ผลลบอย่างไร เสี่ยงแค่ไหน มีทางเลือกอื่นหรือเปล่า ?

    SUCCESS สู่ SIGNIFICANCE

    บทบาทที่ปรึกษาอธิการบดี

    1. วางยุทธศาสตร์
    2. สร้างนวัตกรรม
    3. รับใช้สังคม
    4. เติบโตอย่างยั่งยืน
    5. เตรียมจุฬาฯ สู่ศตวรรษที่ 2 (C2F)

    มหาวิทยาลัยที่ดี คือมหาวิทยาลัยที่มีพลังในการสร้างคุณค่าให้สังคม

    สร้างอุทยาน 100 ปี จุฬาฯ
    แผนภาพเสาหลักของแผ่นดิน บ้านของเรา
    ศ.กิตติคุณ นพ.ภิรมย์ กมลรัตนกุล
    ศ.กิตติคุณ นพ.ภิรมย์ กมลรัตนกุล1 เมษายน 2555 ถึง 17 พฤษภาคม 2559
    ภาพหมู่ทีมงานในเสื้อสีชมพูที่อุทยาน 100 ปี จุฬาฯ

    อาจารย์ประเสริฐ

    เสาหลักของแผ่นดิน ยังคงเป็นเป้าหมายการบริหารจุฬาฯของทีมบริหารนำโดย ศ.กิตติคุณ นพ.ภิรมย์ กมลรัตนกุล เป็นอธิการบดี

    ในวาระที่ 2 มีการปรับยุทธศาสตร์ขับเคลื่อนใหม่ตามพลวัตที่เปลี่ยนไปตามกาลเวลา

    • จากก้าวหน้าเป็นก้าวไกล
    • จากยอมรับเป็นยกย่อง

    ช่วงหนึ่งของ Journey ผมมีโอกาสทำงานใกล้กับการบริหารมหาวิทยาลัย

    • ผมเห็นจุฬาฯ พยายามเปลี่ยนจากการถามว่า เราดีแค่ไหน?
    • ไปสู่คำถามว่า เราสร้างคุณค่าอะไรให้สังคม?
    1. Strategy
    2. Innovation
    3. Social Impact
    4. Sustainability

    ทำให้ผมเริ่มเห็นความต่างระหว่างสองคำนี้ชัดขึ้น
    Success กับ Significance

    • Success คือสิ่งที่เราทำสำเร็จ
    • Significance คือ…สิ่งที่เราทำมีความหมายต่อใครบ้าง
    แผนภาพยุทธศาสตร์ เสาหลักของแผ่นดิน

    หัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ ปี 2557 ถึง 2559 โอกาสและความท้าทายด้านการบริหารเชิงยุทธศาสตร์ระดับภาควิชาฯ

    ผมได้เรียนรู้ว่า
    Strategy ที่ดีไม่ได้จบที่แผนแต่…

    …ต้องแปลงเป็น Research, Innovation, People และ Impact ที่สังคมสัมผัสได้จริง

    อาจารย์ประเสริฐ

    ช่วงนั้นผมได้รับโอกาสเป็นทั้งที่ปรึกษาท่านอธิการบดีและหัวหน้าภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการในเวลาเดียวกัน

    ผมได้เรียนรู้บทเรียนสำคัญอีกเรื่องว่า
    Strategy ที่ดี ไม่ได้จบที่แผน

    • PowerPoint ที่สวย
    • Vision ที่น่าประทับใจ
    • หรือ KPI ที่ครบทุกช่อง

    ยังไม่ใช่ความสำเร็จ

    Strategy ต้องเปลี่ยนเป็น

    • Research
    • Innovation
    • People
    • Impact

    ที่คนจริง ๆ สัมผัสได้

    ไม่ว่าจะบริหารมหาวิทยาลัย หรือบริหารภาควิชา
    คำถามสุดท้ายจึงเหมือนกันคือ

    • คนดีขึ้นไหม?
    • องค์กรดีขึ้นไหม?
    • สังคมดีขึ้นไหม?

    Innovations for Society (Social Impact)

    ภาพข่าวการสร้างคนเพื่อขับเคลื่อนจุฬาฯ
    วิสัยทัศน์จุฬาฯ พ.ศ. 2560 ถึง 2563 และภาพประวัติศาสตร์จุฬาฯ
    ศ.ดร.บัณฑิต เอื้ออาภรณ์18 พฤษภาคม 2559 ถึง 2561 ต่อเนื่องถึง 17 พฤษภาคม 2567
    อาจารย์ประเสริฐกับอีกสามท่าน
    • โครงการ CU Transformation
    • CU NEX / Plearn Space จุฬาฯ
    • Flexible Learning (หลักสูตร รายวิชา)
    • Lifelong Learning ผ่าน CHULA MOOC

    5 สิ่งที่ผมได้เห็นจุฬาฯ กำลังเปลี่ยนตัวเอง

    1. สร้างคน
    2. สร้างความรู้
    3. สร้างนวัตกรรม
    4. สร้างสังคม
    5. สร้างอนาคต

    อาจารย์ประเสริฐ

    18 พฤษภาคม 2559 คือวันที่ผมได้ทำงานกับทั้งสามท่านพร้อมกัน

    • ท่านคุณหญิงสุชาดาในฐานะนายกสภามหาวิทยาลัย
    • ท่านอาจารย์หมอภิรมย์ที่ครบวาระการบริหาร
    • ท่านอาจารย์พี่บัณฑิตที่รับช่วงต่อในตำแหน่งอธิการบดี

    หนึ่งในโครงการที่ผมภูมิใจคือ

    • Plearn Space ซึ่งเดิมคือพื้นที่ของสถาบันภาษา
      ทีมงานมีการเจรจาเอกชนให้ช่วยสนับสนุนทั้งหมด
      โดยออกแบบให้สถานที่แห่งนี้เป็น Digital Co-Learning Space ส่วนกลางแห่งแรกของจุฬาฯ
      สำหรับนิสิตต่างคณะฯมาใช้ประโยชน์ร่วมกัน

    จำได้ครั้งหนึ่งจะเข้าไปเยี่ยมชมสถานที่แห่งนี้ร่วมกับรองอธิการบดีฯด้านกิจการนิสิต

    อาจารย์ทุกคนที่จะเข้าต้องขออนุญาตจากนิสิตก่อนด้วยนะครับ

    หลังจากนั้น ผมได้เห็นจุฬาฯ เปลี่ยนตัวเองอีกครั้ง

    1. จาก Flexible Learning
    2. Lifelong Learning
    3. CHULA MOOC
    4. Innovation Hub
    5. Siam Innovation District
    6. ไปจนถึง CU Enterprise

    ถ้าผมจะย่อสิ่งที่เห็นในช่วงนั้นให้เหลือ 5 คำ ผมจะพูดว่า

    1. สร้างคน
    2. สร้างความรู้
    3. สร้างนวัตกรรม
    4. สร้างสังคม
    5. สร้างอนาคต
    • มหาวิทยาลัยที่ดีจึงไม่ใช่เพียงสถานที่ถ่ายทอดสิ่งที่โลกรู้แล้ว
    • แต่ต้องช่วยกันสร้าง…สิ่งที่โลกยังไม่มี
    พระมหาเจดีย์ วัดราชบพิธ
    พระพรหมวชิรเมธาภรณ์
    พระพรหมวชิรเมธาภรณ์, รศ.ดร.19 กรกฎาคม 2562 ถึง 2566 และ 2566 ถึงปัจจุบัน
    อาจารย์ประเสริฐเข้าพบพระเถระ
    ผู้บริหารในสูทสีเข้มผู้บริหารในห้องประชุมผู้บริหารในสูทสีกรมท่า

    มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย (มมร.) ก้าวสู่การเป็น ตักศิลาแห่งพระพุทธศาสนา ที่รุ่งเรืองที่สุดของโลก (อ.วรโชค ไชยวงศ์) ด้วย 5 แก่น/วิถีแห่งการพัฒนา

    1. ปริยัติ
    2. ประยุกต์
    3. ปฏิบัติ
    4. ปฏิบถ
    5. ปฏิรูป

    อาจารย์ประเสริฐ

    Journey ของผมไม่ได้เรียนรู้จากจุฬาฯ แห่งเดียว

    การได้รับโอกาสทำงานกับมหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย
    โดยได้รับเมตตาจากท่านเจ้าคุณ พระพรหมวชิรเมธาภรณ์, รศ.ดร. ให้ช่วยถวายงานในฐานะที่ปรึกษามหาวิทยาลัย มมร.

    ทำให้ผมกลับมาถามว่า

    • การพัฒนาองค์กร…ต้องพัฒนาแค่ระบบหรือไม่?
    • หรือเราต้องพัฒนา คน คุณค่า และความหมาย ไปพร้อมกัน

    ผมได้เรียนรู้ถึง ห้าแก่นนี้คือแก่นของพุทธศาสนา ที่อาจารย์วรโชคบรรจงเรียบเรียงให้นำไปปรับใช้ได้ง่ายขึ้น

    ผมได้เห็นมิติของ

    • ปริยัติ
    • ประยุกต์
    • ปฏิบัติ
    • ปฏิบถ
    • การปฏิรูป

    ทำให้ผมยิ่งเชื่อว่า
    ความรู้ที่ไม่เปลี่ยนวิธีคิด
    และวิธีคิดที่ไม่เปลี่ยนวิธีใช้ชีวิต
    อาจยังไม่ใช่ปัญญาที่สมบูรณ์

    พิธีรับประทานเกียรติคุณรางวัล และโล่รางวัล

    ได้รับประทานเกียรติคุณรางวัล คุณสมฺปนฺโน จากสมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ สมเด็จพระสังฆราช สกลมหาสังฆปริณายก นายกสภามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย

    เนื่องในวันสถาปนามหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย ประจำปี พ.ศ. 2565

    อาจารย์ประเสริฐ

    ใน Journey มีบางวันที่เราได้รับเกียรติ ได้รับรางวัล ได้รับการยอมรับ

    ภาพในslide เป็นรางวัลที่ได้รับประทานจากสมเด็จพระสังฆราชสกลมหาสังฆปริณายก ในวันสถาปนา มมร.
    ด้วยพระเมตตาของท่านเจ้าคุณฯ อธิการบดี ทีมบริหารมมร.และผู้ร่วมเดินทางทุกๆท่าน
    และผมถือเป็นเกียรติประวัติของวงศ์ตระกูลอย่างหาที่สุดมิได้ครับ

    ผมขอบคุณสำหรับความเมตตาจากทุกท่านที่เกี่ยวข้องและทุกสิ่งเหล่านั้นที่ผมได้รับ

    แต่เมื่อเวลาผ่านไป ผมพบว่า

    • สิ่งที่จำได้นานกว่ารางวัลหรือเกียรติยศ
      ไม่ใช่โล่ที่เราได้รับ
    • แต่คือ…
      คนที่เราได้พบ
      โอกาสที่เราได้ให้
      และสิ่งดี ๆ ที่เราได้ทำร่วมกัน

    สิ่งที่มีความหมายสำคัญ 5 แก่น/วิถีแห่งการพัฒนา

    ภาพรวมโครงการ 4 สถาบัน Sandbox ของ มมร.
    • โรงเรียนสาธิต มมร. ด่านซ้าย จ.เลย
    • สถาบันบัณฑิตวิทยาลัยวชิรญาณวโรรส
    • วิทยาลัยศาสนศาสตร์ลำปาง สาธิต มมร.

    อาจารย์ประเสริฐ

    ผมรู้สึกปีติยิ่งที่ได้เห็นแผนพัฒนามหาวิทยาลัยมีความคืบหน้าและเริ่มส่งต่อคุณค่าสู่พระภิกษุ สามเณร และฆราวาส

    ภาพเหล่านี้สะท้อนพลังแห่งการร่วมคิด ร่วมทำตลอดหลายปีที่ผ่านมา บนแนวคิด Sandbox คือ

    1. กล้าทดลอง
    2. เรียนรู้จากความผิดพลาด
    3. ปรับปรุงให้ดีขึ้น

    ยังมีอีกหลายสิ่งที่รอให้ทุกท่านมา

    • ร่วมคิด
    • ร่วมทดลอง
    • ร่วมสานต่อ

    เพื่อพัฒนา มมร. ไปด้วยกัน

    เพราะบางครั้งการดูแลจิตใจของเราเอง ก็เริ่มต้นจากการได้ทำสิ่งดี ๆ เพื่อผู้อื่น
    ขอเรียนเชิญครับ

    SUCCESS สู่ SIGNIFICANCE

    บทบาทกรรมการ/คณะกรรมการ

    สามารถพลิกฟื้นธุรกิจ จากขาดทุนเป็นกำไรได้

    หน้าเว็บ อสมท แสดงคณะกรรมการ
    บริษัท อสมท จำกัด (มหาชน)กรรมการอิสระ ประธานกรรมการกำกับดูแลกิจการ (CG) กรรมการสรรหา และประธานกรรมการบริหารความเสี่ยงพฤศจิกายน 2563 ถึง มีนาคม 2567

    อาจารย์ประเสริฐ

    อีกกิ่งหนึ่งของ Journey คือการได้ทำงานในบทบาท Board และ Governance

    • ตอนเป็นผู้บริหาร เราถามว่า ทำอย่างไรให้สำเร็จ?
    • แต่พอเป็นกรรมการ คำถามเปลี่ยนเป็น ควรทำหรือไม่?
      ความเสี่ยงคืออะไร?
      ใครได้รับผลกระทบ?
      และ เรากำลังสร้างคุณค่าอย่างยั่งยืนหรือเปล่า?
    • ผมจึงพบว่า Governance ที่ดีไม่ใช่การควบคุมคนให้มากขึ้น
    • แต่คือการทำให้ทุกคนตัดสินใจได้ดีขึ้น

    ขอบคุณท่านสมหมาย ลักขณานุรักษ์ ดร.สุพจน์ เธียรวุฒิ คุณปิยะ เตชากูล
    ที่ให้โอกาสในการเรียนรู้ด้านการกำกับองค์กรและส่งต่อคุณค่าในฐานะ
    กรรมการบริษัท กรรมการกำกับดูแลกิจการที่ดี กรรมการบริหารความเสี่ยง กรรมการตรวจสอบ นะครับ

    SUCCESS สู่ SIGNIFICANCE

    บทบาทวิทยากร/ที่ปรึกษา/RMC/AC/…

    โปสเตอร์หลักสูตร GRC รุ่น 1

    เป็นวิทยากรและเป็นที่ปรึกษาด้านการบริหาร(โครงการ)กลยุทธ์ การวิเคราะห์การลงทุน การบริหารความเสี่ยงแบบบูรณาการ(GRC) และการจัดการคุณภาพ ให้กับภาครัฐ รัฐวิสาหกิจ และเอกชนหลายแห่ง

    เป็นที่ปรึกษาผู้ตรวจประเมินผลรัฐวิสาหกิจตามเกณฑ์ SE-AM ในด้านการบริหารความเสี่ยงและการควบคุมภายใน (RMIC) สำหรับรัฐวิสาหกิจสาขาพลังงาน

    เป็นกรรมการบริหารความเสี่ยงมหาวิทยาลัยของรัฐ ++ สสส. สกสว. DGA PDPC NARIT…

    ภาพการบรรยายในห้องประชุมหลายครั้ง
    Intelligent Risk & Opportunity Governanceหลักสูตรส่งเสริมคุณภาพกรรมการสภาและผู้บริหารระดับสูงในสถาบันอุดมศึกษา (สบส.)

    อาจารย์ประเสริฐ

    เมื่อมองชื่อมหาวิทยาลัยและองค์กรต่าง ๆ ในหน้านี้

    • ผมไม่ได้เห็นเป็น List ของตำแหน่งครับ
    • ผมเห็นเป็น ห้องเรียน
    • ทุกองค์กรมีโจทย์ไม่เหมือนกัน
    • ทุกคนที่ทำงานด้วย มีประสบการณ์ที่ต่างกัน
    1. และทุกครั้งที่ผมเข้าไปสอน ให้คำปรึกษา ให้คำแนะนำ ให้ Wisdom
    2. ผมก็มักกลับออกมาพร้อมสิ่งที่ได้เรียนรู้ใหม่

    นี่คือเหตุผลที่ผมยังเชื่อเหมือนบทเรียนบทแรก ว่า Keep Learning

    คนที่คิดว่าตัวเองเข้าไปสอนให้คำปรึกษา ให้คำแนะนำ ให้ Wisdom อาจเป็นคนที่ได้เรียนมากที่สุดอีกครั้งหนึ่ง

    ACT IIIKEEP GIVING…

    เกียรติภูมิไม่ได้อยู่ที่เราไปถึงตำแหน่งสูงเพียงใด แต่อยู่ที่สิ่งที่เราทำให้ชีวิตใครบางคนดีขึ้น

    Give shade
    Give knowledge
    Give people a chance to grow

    คุณค่าของต้นใหญ่
    คือให้ร่มแก่ผู้อื่น

    ภาพวาดต้นไม้ใหญ่กลางทุ่ง

    อาจารย์ประเสริฐ

    แม้จะเกษียณแล้ว ยังมีอีกหลายกิ่งที่ผมต้องรับผิดชอบ

    ทุกกิ่งคือโอกาสเริ่มเรียนรู้ใหม่ เพื่อส่งต่อให้คนรุ่นหลัง

    เมื่อมาถึงปลายบทเรียนบทที่ 3 แล้ว ผมกลับมาที่คำถามเดิมครับ
    ต้นไม้ใหญ่มีคุณค่าเพราะอะไร?

    • ไม่ใช่เพราะมันสูงที่สุด
      ไม่ใช่เพราะกิ่งเยอะที่สุด
    • แต่เพราะ…
      มีใครเคยได้พักใต้ร่มเงาของมัน

    ชีวิตคนก็คงคล้ายกัน

    • เกียรติภูมิไม่ได้อยู่ที่ว่าเราไปถึงตำแหน่งสูงเพียงใด
    • แต่อยู่ที่…
      เราเคยทำให้ชีวิตของใครบางคนดีขึ้นหรือไม่

    นี่คือ KEEP GIVING

    บทที่สี่

    แอนิเมชันวาดมือที่ฉายในงานจริง ก่อนเริ่มบทดอก ฝัก เมล็ด และยอดใหม่
    ฝักจามจุรีห้อยจากกิ่ง

    ACT IV
    ดอก ฝัก เมล็ด และยอดใหม่

    KEEP GROWING
    THROUGH OTHERS

    2569 Future

    อาจารย์ประเสริฐ

    แต่ธรรมชาติไม่ได้ให้ต้นไม้ใหญ่ยืนให้ร่มเงาตลอดไป

    เมื่อถึงฤดูกาลหนึ่ง

    1. ดอกจะร่วง
    2. ฝักจะเกิด
    3. และภายในฝัก… มีเมล็ด

    บทเรียนบทสุดท้ายจึงไม่ได้ชื่อ Keep Giving
    แต่คือ

    KEEP GROWING THROUGH OTHERS

    FROM GIVING SHADETO GIVING A FUTURE

    ต้นจามจุรีใหญ่ และฝักจามจุรีบนกิ่ง

    เมื่อฤดูกาลหนึ่งมาถึง
    สิ่งสำคัญที่สุดที่ต้นไม้ให้
    อาจไม่ใช่ร่มเงาอีกต่อไป
    แต่มันคือ…เมล็ดพันธุ์

    (ร่มเงาในวันนี้ เมล็ดพันธุ์คือพรุ่งนี้)

    อาจารย์ประเสริฐ

    นี่คือจุดเปลี่ยนที่ผมชอบที่สุดของเรื่องต้นจามจุรี

    ตอนต้น เราดีใจที่ต้นไม้ใหญ่พอจะให้ร่มเงา

    • แต่เมื่อถึงฤดูกาลหนึ่ง
      สิ่งสำคัญที่สุดที่ต้นไม้ให้อาจไม่ใช่ร่มเงาอีกแล้ว
    • มันคือเมล็ดพันธุ์
    • ร่มเงาดูแลคนในวันนี้
    • แต่เมล็ดพันธุ์…
      สร้างความเป็นไปได้ให้วันพรุ่งนี้

    ไม่ได้หวังให้ลูกศิษย์เป็นเหมือนอาจารย์... แต่หวังให้เขาเติบโตไปได้ไกลกว่า และสร้างโลกที่ดีกว่าที่อาจารย์เคยทำได้

    อาจารย์ประเสริฐยืนที่เชิงบันไดหอประชุม
    34YEARS
    • ONE JOURNEY
    • KEEP LEARNING
    • KEEP GIVING
    • KEEP GROWING

    THE JOURNEY CONTINUES…
    THROUGH YOU

    ส่งต่อความคิด คุณค่า และโอกาส

    อาจารย์ประเสริฐ

    ถ้ามองย้อนกลับทั้งหมด 34 ปีอาจดูยาว
    แต่พอถึงวันนี้ ผมคิดว่ามีแค่ Journey เดียวจริงๆ

    1. เริ่มจากการเรียนรู้
    2. การให้
    3. การเติบโต
    4. แล้วส่งต่อความคิด คุณค่า และโอกาสให้ผู้อื่น

    แม้วันหนึ่งผมจะจากจุฬาฯ จากวิศวฯ ไป เมล็ดพันธุ์ก็ยังอยู่ และเติบโตไปในแบบของมันเอง

    The journey continues… through you

    THE FOUR ACTS

    4 คำถามใน 34 ปี

    1. ACT I ยอดอ่อนKEEP LEARNINGยังมีอะไรที่ผมไม่รู้อีก?
    2. ACT II แตกกิ่งKEEP GROWING + BALANCEอะไรสำคัญ อะไรควรยืดหยุ่น?
    3. ACT III ให้ร่มเงาKEEP GIVINGใครดีขึ้นเพราะเรา?
    4. ACT IV เมล็ดพันธุ์ใหม่KEEP GROWING THROUGH OTHERSอะไรจะยังเติบโตต่อจากเรา?

    อาจารย์ประเสริฐ

    ถ้าต้องย่อทั้ง 34 ปีให้เหลือเพียง 4 คำถาม บทเรียนละหนึ่งคำถาม

    1. บทเรียนที่ 1 ยอดอ่อน ถามว่า…
      ยังมีอะไรที่ผมไม่รู้อีก?
    2. บทเรียนที่ 2 แตกกิ่ง ถามว่า…
      อะไรสำคัญ และอะไรควรยืดหยุ่น?
    3. บทเรียนที่ 3 ให้ร่มเงา ถามว่า…
      ใครดีขึ้น เพราะเรา?
    4. และบทเรียนที่ 4 เมล็ดพันธุ์ใหม่ ถามว่า…
      อะไรจะยังเติบโตต่อจากเรา?

    คำถามสุดท้ายนี้ ผมคิดว่าสำคัญที่สุดเมื่อเราเดินทางมาไกลพอ

    30 กันยายน 2569

    1. THE END
    2. A NEW BEGINNING

    วันสุดท้ายของ Role
    ไม่ใช่วันสุดท้ายของ Journey

    เหรียญขบวนสุดท้าย ONE JOURNEY กับถนนในหมอกยามเช้า

    อาจารย์ประเสริฐ

    30 กันยายน 2569
    บนกระดาษ มันคือวันสุดท้ายของบทบาทอาจารย์ประจำ

    • แต่ผมไม่อยากเรียกวันนี้ว่า The End
    • ผมอยากเรียกว่า…
      A New Beginning เริ่มต้นเดินทางครั้งใหม่

    เพราะ Retirement อาจหมายถึงการเกษียณจาก Role
    แต่ไม่ได้หมายความว่าเราต้องเกษียณจาก

    • การเรียนรู้
    • การให้
    • ความอยากรู้อยากเห็น
    • หรือการทำให้คนอื่นเติบโต

    วันสุดท้ายของ Role
    ไม่ใช่วันสุดท้ายของ Journey

    IKIGAI คำถามหลังเกษียณ

    ภาพตัวอักษร IKIGAI และอาจารย์ประเสริฐยืนข้างเฟืองเหล็กสีแดง

    วันที่ 30 กันยายน 2569
    ผมอาจ RETIRE จากตำแหน่ง

    • RETIRE จากการเรียนรู้ ?
    • RETIRE จากการให้ ??
    • RETIRE จากการได้เห็นคนอื่นเติบโต ???

    Ikigai ของชีวิตหลังจากนี้ ไม่ได้อยู่ที่ว่า “ผมยังมีตำแหน่งอะไร” แต่อยู่ที่ว่า…

    What makes you want to get up tomorrow morning?

    1. FROM ROLE
    2. REASON

    อาจารย์ประเสริฐ

    พอพูดถึงชีวิตหลัง 30 กันยายน ผมนึกถึงคำญี่ปุ่นคำหนึ่ง Ikigai

    ผมอยากตีความง่าย ๆ สำหรับตัวเองว่า

    อะไรคือเหตุผลที่ทำให้เรายังอยากตื่นขึ้นมาในวันพรุ่งนี้?

    ตลอดชีวิตการทำงาน คำตอบอาจเคยเป็น

    • ต้องไปสอน
    • ต้องประชุม
    • ต้องส่งงาน

    แต่เมื่อ Role เหล่านั้นลดลง

    • คำถามจะเปลี่ยนจาก วันนี้ผมมีตำแหน่งอะไร?
    • ไปเป็น วันนี้ผมยังมีเหตุผลอะไรที่จะทำให้ชีวิตมีความหมาย?
    • ผมอาจ Retire จากตำแหน่ง
    • แต่ผมไม่อยาก Retire จากการเรียนรู้
      ไม่อยาก Retire จากการให้
      และไม่อยาก Retire จากการเห็นคนอื่นเติบโต
    ย้อนฟังเรื่องดอก Morning Glory ในบทที่สอง
    ต้นกล้าเล็กกับเมล็ดจามจุรีที่แตกออก

    LEGACY
    IS WHAT
    KEEPS GROWING

    Legacy ไม่ใช่อนุสาวรีย์ ไม่ใช่ชื่อบนอาคาร
    Legacy คือ สิ่งที่ยังมีชีวิต ยังเติบโต
    และยังให้ผล แม้คนที่ปลูกมันจะเดินออกไปแล้ว

    ในเมล็ดมี Journey ใหม่

    อาจารย์ประเสริฐ

    เมื่อก่อนเวลาพูดถึง Legacy ผมอาจคิดถึงชื่อ อาคาร รางวัล หรือผลงาน

    วันนี้ผมคิดง่ายขึ้น

    • Legacy ไม่ใช่อนุสาวรีย์
      ไม่ใช่ชื่อบนอาคาร
    • Legacy คือ…
      สิ่งที่ยังมีชีวิต
      ยังเติบโต
      และยังให้ผล
      แม้คนที่ปลูกมันจะเดินออกไปแล้ว

    เพราะในเมล็ดเล็ก ๆ หนึ่งเมล็ด
    มี Journey ใหม่ที่เราอาจไม่มีโอกาสเห็นจนจบ

    ภาพมุมสูงอาจารย์ประเสริฐเดินในตรอกข้างอาคาร มีคันจิสีทอง 学 育 繋 คู่คำว่า เรียนรู้ เติบโต ส่งต่อ และ 34 YEARS ONE JOURNEY

    LEARNGIVEGROW

    บางทีคำตอบของผมก็ยังเหมือนเดิม
    เรียนรู้ต่อ ให้ต่อ และเติบโตต่อ… ผ่านการเติบโตของคนอื่น

    อาจารย์ประเสริฐ

    พอคิดไปคิดมา คำตอบหลังเกษียณของผมก็ไม่ได้เปลี่ยนมากครับ

    ยังมีแค่สามคำ

    • LEARN
    • GIVE
    • GROW
    • เรียนรู้ต่อ
    • ให้ต่อ
    • และเติบโตต่อ

    แต่คราวนี้…
    เติบโตผ่านการเติบโตของคนอื่น

    4 บทเรียนชีวิต 4 ACTS

    1. ROOTS
    2. TRUNK
    3. SHADE
    4. SEEDS

    รู้ที่มา รู้ตัวตน รู้เพื่อใคร รู้ว่าจะส่งต่ออะไร

    พระบรมราชานุสาวรีย์ในจุฬาฯ และอาจารย์ประเสริฐยืนหน้าพุ่มดอกไม้สีชมพู
    • ACT 1 : GRATITUDEพระคุณของแหล่งเรียน
      เรามาจากไหน (ราก)
    • ACT 2 : IDENTITYเข้มเลือดหมู ชมพูสด
      เราควรยืนอย่างไร (ลำต้น)
    • ACT 3 : SERVICEเกียรติแห่งการรับใช้ประชาชน
      เรามีความรู้ไปเพื่อใคร (ร่มเงา)
    • ACT 4 : LEGACYเมล็ดพันธุ์ใหม่
      อะไรจะยังเติบโตต่อจากเรา (เมล็ด)

    อาจารย์ประเสริฐ

    เมื่อมองย้อนกลับ 34 ปี ผ่าน 4 บทเรียน
    การเดินทางของต้นจามจุรี

    1. บทที่ 1 GRATITUDE → ROOTS ราก
      คือพระคุณของแหล่งเรียน ทำให้เรารู้ที่มา
    2. บทที่ 2 IDENTITY → TRUNK ลำต้น
      คือความเข้มแข็งในวิชาชีพ และความอ่อนโยนในความเป็นมนุษย์
      ทำให้เรารู้ตัวตน
    3. บทที่ 3 SERVICE → SHADE ร่มเงา
      คือการใช้ความรู้สร้างคุณค่าให้ผู้อื่น
      ทำให้เรารู้ว่า เราเติบโตเพื่อใคร
    4. และสุดท้าย บทที่ 4 LEGACY → SEEDS เมล็ด
      คือการส่งต่อให้คนรุ่นใหม่
      เติบโตได้ไกลกว่าเรา
      และงดงามในแบบของเขาเอง

    อาจารย์ไม่จำเป็นต้องสร้างศิษย์ให้เหมือนตัวเอง
    หน้าที่ของอาจารย์คือ…
    ช่วยให้เขาเป็นตัวเองในเวอร์ชันที่ดีที่สุด

    เพชรสีชมพู และพระเกี้ยวสีทองท่ามกลางอัฒจันทร์สีชมพู

    เพชรชมพู จุฬาฯ

    จุฬาฯ ไม่ได้เจียระไนเราให้เหมือนกัน
    แต่ช่วยให้สิ่งที่มีคุณค่าในตัวแต่ละคน…
    เปล่งประกายออกมา

    อาจารย์ประเสริฐ

    มีคำในเพลงเพชรชมพู จุฬาฯ ที่ผมชอบมากครับ

    จุฬาฯ ไม่ได้เจียระไนเพชรทุกเม็ดให้เหมือนกัน แต่ให้ทุกเม็ดแตกต่างและงดงามในแบบของตัวเอง

    ผมคิดว่า การศึกษาที่ดีไม่ได้มีหน้าที่ทำให้ทุกคนเหมือนกัน

    • จุฬาฯ ไม่ได้เจียระไนเราให้เป็นเพชรรูปเดียวกัน
    • แต่ช่วยให้สิ่งที่มีคุณค่าอยู่แล้วในแต่ละคน…
      เปล่งประกายออกมา
    • คนหนึ่งเป็นนักวิชาการ
    • คนหนึ่งเป็นผู้บริหาร
    • คนหนึ่งเป็นอธิการบดี
    • คนหนึ่งเป็นคณบดี
    • คนหนึ่งเป็นหัวหน้าภาค
    • คนหนึ่งเป็นผู้ประกอบการ
    • คนหนึ่งเป็นศิลปิน
    • คนหนึ่งเป็นครู
    • คนหนึ่งอาจเป็นคนธรรมดาที่ทำหน้าที่ของตนอย่างดีที่สุด

    ทุกคนเป็น เพชรชมพู ได้
    แต่ไม่จำเป็นต้องเปล่งประกายในแบบเดียวกัน

    SAME ROOTS
    DIFFERENT JOURNEYS
    UNIQUE BRILLIANCE

    ต้นกล้างอกจากดินเมล็ด
    Potential / Continuity
    หอประชุมจุฬาฯ ยามพลบค่ำการเจียระไน
    Education / Experience / Values
    เพชรสีชมพูเพชรชมพู
    Individual Brilliance + Chula Spirit

    อาจารย์ประเสริฐ

    เราทุกคนอาจมีรากร่วมกัน

    • หลายคนในห้องนี้เป็นจุฬาฯ
    • หลายคนเป็นวิศวฯ
    • หลายคนเป็น IE
    • หลายคนเป็นพาณิชย์
    • บางคนเป็นสถาปัตย์
    • หลายคนเคยเรียนหรือทำงานร่วมกับผม

    แต่ไม่มีใครจำเป็นต้องมี Journey เหมือนกัน

    • Same Roots
    • Different Journeys
    • Unique Brilliance
    1. เมล็ดคือศักยภาพ
    2. การศึกษา ประสบการณ์ และคุณค่า คือการเจียระไน
    3. แล้ววันหนึ่ง แต่ละคนจะเปล่งประกายในแบบของตัวเอง

    นั่นคือเพชรชมพูที่ผมอยากเห็น

    อาจารย์ประเสริฐยืนข้างป้าย CHULA ENGINEERING
    34YEARS
    • ONE JOURNEY
    • KEEP LEARNING
    • KEEP GIVING
    • KEEP GROWING

    เพชรชมพู…เมล็ดพันธุ์ใหม่…ยอดอ่อน…
    เติบโตในแบบของตนเอง

    THE JOURNEY CONTINUES… THROUGH YOU

    อาจารย์ประเสริฐ

    34 ปี Journey ของผมค่อยๆ เปลี่ยนทีละน้อย จากการเรียนรู้ เป็นการให้ แล้วเป็นการเติบโตผ่านผู้อื่น

    1. จากยอดอ่อน
    2. ผ่านลมฝน
      แตกกิ่ง
    3. ให้ร่มเงา
    4. วันนี้อาจมาถึงฤดูของฝักและเมล็ด
    • แต่เมล็ดไม่ได้เป็นสัญลักษณ์ของการสิ้นสุด
    • เมล็ดคือ…
      ความหวังว่า สิ่งดี ๆ จะเดินทางต่อไปในรูปแบบที่เราอาจคาดไม่ถึง
      และอาจสวยงามกว่าต้นเดิมด้วยซ้ำ

    The Journey (สิ่งที่ผมเรียนรู้และส่งต่อจะยังเติบโตต่อไป…. ผ่านพวกคุณ) continues… through you

    ACT IV

    GROW THROUGH OTHERS…

    A NEW BEGINNING

    ดอกร่วงคือเริ่มต้น
    เมล็ดหล่นเดินทางไกล
    สิ่งที่ฝากฝังไว้
    ให้งอกงามตามแบบตน

    ต้นกล้าเล็กๆ งอกบนผืนดิน

    อาจารย์ประเสริฐ

    ผมชอบกลอนสั้น ๆในหน้านี้ครับ

    ดอกร่วงคือเริ่มต้น
    เมล็ดหล่นเดินทางไกล
    สิ่งที่ฝากฝังไว้
    ให้งอกงามตามแบบตน

    ผมชอบคำสุดท้ายที่สุด

    ตามแบบตน

    • เพราะการส่งต่อที่ดีที่สุด ไม่ใช่การทำให้คนรุ่นต่อไปเหมือนเรา
    • แต่เป็นการบอกกับเมล็ดทุกเมล็ดในห้องนี้ว่า…
      คุณไม่จำเป็นต้องเดินตามรอยใครทั้งหมด
    1. เก็บสิ่งดีไว้
    2. เรียนรู้จากสิ่งที่ผิด
    3. แล้ว… เติบโตเป็นตัวเองที่งดงามกว่าเดิม
    อาจารย์ประเสริฐยิ้มในชุดสีดำ

    LEARNGROWGIVEPASS IT ON

    THE JOURNEY CONTINUES…
    THROUGH YOU

    จากวันนี้ Journey ไม่ได้อยู่ที่ผมเพียงคนเดียวอีกแล้ว… มันอยู่ในพวกคุณทุกคน

    ขอบคุณทุกคนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของ Journey ของผม และขอให้ Journey ของทุกคน… งดงามในแบบของตนเองครับ

    ผศ. ประเสริฐ อัครประถมพงศ์

    อาจารย์ประเสริฐ

    34 ปีก่อน ผมเดินเข้ามาที่นี่ในฐานะยอดอ่อนต้นหนึ่ง

    • ผมคิดว่าผมมาเพื่อสอน
    • แต่วันนี้ผมรู้แล้วว่า… คนที่ได้เรียนรู้มากที่สุดตลอด Journey นี้ คือผมเอง
    • ผมเรียนรู้จากครู
    • จากนิสิต
    • จากเพื่อนร่วมงาน
    • จากผู้บริหาร
    • จากองค์กรต่าง ๆ
    • จากความสำเร็จ
    • จากความผิดพลาด

    ทุกคนในห้องนี้…รวมทั้งหลายคนที่อยู่ในภาพบนสไลด์ที่ผ่านมา ล้วนเป็นส่วนหนึ่งของ Journey ของผม

    วันนี้ ถ้าผมจะฝากอะไรไว้ ผมไม่อยากฝากคำตอบ
    ผมอยากฝากเพียงสี่คำ

    • LEARN อย่าหยุดเรียนรู้
    • GROW เติบโตโดยไม่สูญเสียสิ่งสำคัญ
    • GIVE เมื่อเติบโตพอ จงเป็นร่มเงาให้ใครบางคน
    • PASS IT ON

    เพราะจากวันนี้… Journey นี้ไม่ได้อยู่ที่ผมเพียงคนเดียวอีกแล้ว
    มันอยู่ในพวกคุณทุกคน

    THE JOURNEY CONTINUES… THROUGH YOU

    ขอบคุณทุกคนที่เคยเป็นส่วนหนึ่งของ Journey ของผม
    และผมขอให้ Journey ของทุกคน…
    เติบโตได้ไกล
    เปล่งประกาย
    และงดงามในแบบของตัวเองครับ

    เครดิตปิดงาน

    ฉากสุดท้ายของต้นจามจุรี และรายชื่อทีมงานเบื้องหลังงานนี้

    สไลด์ฉบับเต็ม

    THE LAST LECTURE
    ผศ. ประเสริฐ อัครประถมพงศ์

    ไฟล์ PDF 54 หน้า ขนาดราว 9.5 MB ทุกหน้าจากการบรรยายจริง วันที่ 8 ตุลาคม 2569

    ดาวน์โหลด PDF เปิดดูในแท็บใหม่

    วัฏจักร

    เมล็ดหล่นจากต้นใหญ่ ลงสู่ผืนดินอีกครั้ง

    การบรรยายจบที่บทเมล็ดพันธุ์ใหม่ ต้นจามจุรีทางซ้ายด้านบนปล่อยเมล็ดลงดิน

    แล้วงอกเป็นต้นใหม่ บทที่สี่จึงสมบูรณ์

    ยอดอ่อนต้นนี้คือจุดเริ่มต้นของการเดินทางรอบใหม่ ไฟในห้องสว่างขึ้นอีกครั้ง และเส้นทางของแขกยังเดินต่อ

    เครดิตปิดงาน

    DIRECTOR

    • ผศ.ประเสริฐ อัครประถมพงศ์ IECU68

    CO-DIRECTOR

    • ชฎิล ปภังกรกิจ IECU106
    • จิดาภา ศรีนุติทรัพย์ IECU106

    ทีมงานTHE LAST LECTURE

    • อนัญญา กัณหดุลย์ IECU
    • ว่าที่ ร.ต.สมพงษ์ ทั้งวงศ์เจริญ IECU
    • สุพัชนี เชฏฐพินิต IECU
    • สฤษฎคุณ พิไลยเกียรติ IECU105
    • ธนัท จิรพงศกร IECU106
    • ณัฐนรี ทวีสุขเสถียร IECU106
    • ชนาลัย อ่วมพินิจ DRMIS
    • กานต์ธีรา บุญชลอ DRMIS

    HAND DRAWN ART

    • ลภัสรดา สิทธิพาชัยกุล @matchamew0

    GRAPHIC

    • ชฎิล ปภังกรกิจ IECU106
    • จิดาภา ศรีนุติทรัพย์ IECU106

    PHOTO

    • ผศ.ประเสริฐ อัครประถมพงศ์ IECU68
    • รศ.ดร.ประมวล สุธีจารุวัฒน IECU74
    • ชฎิล ปภังกรกิจ IECU106
    • จิดาภา ศรีนุติทรัพย์ IECU106

    CURATORS

    ภัณฑารักษ์ผู้เล่าเรื่อง

    • ผศ.ประเสริฐ อัครประถมพงศ์ IECU68

    ภัณฑารักษ์ผู้สร้างพิพิธภัณฑ์เสมือนจริง

    • ชฎิล ปภังกรกิจ IECU106
    • จิดาภา ศรีนุติทรัพย์ IECU106

    ระบบสารสนเทศพิพิธภัณฑ์เสมือนจริง

    ได้รับการสนับสนุนจาก

    คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย DRMIS Disaster and Risk Management Information Systems จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

    SPECIAL THANKS

    • จุฑามาศ ศีลดำรงชัย IECU
    • รศ.ดร.พิศิษฏ์ จารุมณีโรจน์ IECU84
    • ผศ.ภูมิ เหลืองจามีกร IECU
    • จักรพันธ์ เมืองวัฒน์ IECU
    • นนทวัฒน์ จิตรค้ำคูณ IECU
    • ภุมเรศ เนียมสำราญ กายภาพจุฬา
    • พี่หมู กายภาพจุฬา
    • ฝ่ายสถานที่ ห้องประชุม ตึก 4 ชั้น 2

    SPONSOR

    • ผศ.ประเสริฐ อัครประถมพงศ์ IECU68
    • ชฎิล ปภังกรกิจ IECU106
    • จิดาภา ศรีนุติทรัพย์ IECU106
    • ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ

    INITIATOR

    • รศ.ดร.ณัฏฐ์ ลีละวัฒน์ IECU

    CO-ORGANIZERS

    จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย คณะวิศวกรรมศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ภาควิชาวิศวกรรมอุตสาหการ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย DRMIS Disaster and Risk Management Information Systems จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

    จารึกไว้เพื่อเป็นตำนาน แด่ 34 ปีของอาจารย์ประเสริฐ

    THE LAST LECTURE

    8 ตุลาคม 2569

    หลังบรรยาย15.00 น.

    รูปจากวันงาน

    รูปของวันนี้เปิดดูได้สองทาง

    รวมรูป Photo Boothรูปคู่กับอาจารย์ที่ฉากแดงกับแสงไฟ เปิดดูได้ทุกคน
    รูปของคุณสแกน QR หลังโปสการ์ดของคุณ ระบบหารูปที่มีคุณให้ ทั้งรูปจาก Photo Booth รูปหมู่ และรูปบรรยากาศ

    เลื่อนต่อเพื่อเดินออกจากห้อง รับซองเมล็ดจามจุรีที่ประตู แล้วต่อแถวพูดคุยกับอาจารย์

    THE LAST LECTURE